p-aTTa-van

குறுக்கெழுத்துப் புதிர்

2012-01-13T00:01:00.001+05:30

புதிருக்குள் செல்லும் முன்..

அனைவருக்கும் பொங்கல் வாழ்த்துகள்!

குரு(க்கள்) வணக்கம்:

1) பிற கல்லூரி மாணவர்கள் மூக்கின் மீது விரல் வைக்கும் அளவிற்குக் 'கட்டப்' பஞ்சாயத்து நடத்திய பூபேஷிற்கு.

2) நலம் விசாரிப்பது போல், கட்டமில்லாமல் ஓரிரு குறிப்புகள் கொடுத்து என்னைக் 'கட்டம்' கட்டும் வீருவிற்கு.

3) "நான் உன்கிட்ட நிறைய எதிர்பார்த்தேன்", என்று தான் 'கட்டிய' புதிரில் மாட்டிக்கொண்டு விழித்த என்னைக் குட்டிய சேரலிற்கு.

பின்னூட்டக் குறிப்பு:(about comments)

தாராளமாய் நீங்கள் கண்டுபிடிக்கும் ஒவ்வொரு குறிப்பையும் போடலாம்; சந்தேகங்களையும் கேட்கலாம். நான் 'தணிக்கை' செய்த பின், தனிப்பட்ட முறையிலோ அல்லது பின்னூட்டப் பகுதியிலோ பதில் அளிக்கிறேன். இதனால் மற்றவருக்கும் தொந்தரவு இல்லை, உங்களுக்கும் உதவியாய் இருக்கும்.

ஆபீஸ் செலவில் அச்செடுத்து, சாவகாசமாய் வீட்டில் அமர்ந்து விடையளிக்கும் வசதிக்கு இந்த இணைப்புகள் (ஒரே தாளின் இரு புறங்களிலும் அச்செடுக்கும் நல்லோருக்கு நெஞ்சார்ந்த நன்றிகள்):
1) கட்டம் 2) குறிப்புகள்

இனி..

இடமிருந்து வலம்:

1. தமிழ், संस्कृतं, తెలుగు, ಕನ್ನಡ எட்டிய தகுதி (4)

3. போதை மரம் (2)

4. தானே வரும் முன் அறிவிப்பு; சுய விளம்பரமன்று (3,4)

5. உச்சி வெயிலுக்கு உச்சியில் சோலை. குறிப்பு: ஆதியை நீட்டுக (6)

7. விகாரமில்லாத ஜென்மம் (2)

8. பாதுகாப்புக்கு உருவாக்கு (2)

10. ராமராஜன் கையில் இசைக்கும், விசைக்கும் (2)

11. நுனிப்புல் மேய்ச்சலால் நிறையவில்லை இந்தப் பாத்திரம் (5)

15. செடியில் வெடித்தது; அதில் பாதி முகத்தில் தெரியுது (2)

19. இனி இவர் ஸ்பெயினில் விளையாட மாட்டார் (3)

21. வசைப்பது தீனிப் பண்டாரம்! அசைப்பது? (6)

24. தகர வரிசையில் பணிப்பெண் (2)

மேலிருந்து கீழ்:

1. நீதிக் கம்பு; வளைந்தால் வம்பு (4)

2. சமையலில் ஒருவித மயக்கம் (3)

3. ஒரு கை சுழற்ற, ஒரு கால் சுழலும் (5)

4. புதியனவற்றில் வற்றாமல் (3)

6. முண்டாசுப் பாட்டு: கோதுமைக்கு இந்நதியில் இலை ஒன்றும் இல்லை (3,4)

12. தேர்வில் ஜெயம் எப்பொழுது? வள்ளுவ நெறியில் நிற்க. (3,2)

14. அரை நிர்வாணப் பக்கிரி "மாட்டேன்!" என்கிறார். (6)

15. அரிசில் என்னும் ஆறைக் கடந்தால் சேர்வோம் பழைய சோழர் தலைநகரம். (4)

18. அடிபட்டால் வலிக்கும், பூதங்களில் ஒன்றைப் போல (2)

20. பயணிக்கப் பயன்படும் (3)

21. திருவண்ணாமலை உள்ளே கிடைக்கும் நீர்த் துளி (3)

22. முக்கடவுள் கொள்கையில் முதல் கடவுள் (2)

வலமிருந்து இடம்:

9. கிலோ கிராம் வார இதழ், கண்டு கொள்ளாதீர்கள்! (2)

12. வரலாறு கூறும் அசைக்க முடியாத ஆதாரம்! (5)

13. ஏமாற்றுபவரே! ஏமாளியின் காதில் பெண்! (2)

14. பாட்டி முதல் பாக்யராஜ் வரை, கதையின் ஆரம்பம் (2)

16. நீதி நூல்கள் காட்டிய வழி (4)

17. கற்கால ஆடை, இலை! இக்கால ஆடை? (2)

23. பெரும்பாலான இஸ்லாமியக் கொடிகளில் காயும் (5)

25. அன்னக்கிளி கல்யாணத்தில் ஊருக்கே இந்த விருந்து (4,2)

கீழிருந்து மேல்:

7. மரத்தோடு ஒட்டிய உறவு (3)

11. மழைப் பொழுதில் பூமி நோக்கி விரியும் பூ (2)

13. உலகமயமாக்கலை முதல் அடியிலேயே சொன்ன சங்ககால
ஜோசியர் மரியாதையின்றி (6)

17. நெல்லையப்பர் கோயில் அருகே, "விளக்கை அணை! கம்பெனி ரகசியம்
தெரிஞ்சுரப் போகுது!" (5,2)

25. இந்த இலக்கம் பயணிகளின் கவனத்திற்கு (3,2)

உலை

2011-12-21T18:18:00.000+05:30

போராட்டம். அடுத்தடுத்த செய்திகளும் அதனைப் பற்றியே; தொடர்ந்து சொட்டுச் சொட்டாய் கழிவறைக் கதவின் கீழுள்ள இடுக்கின் வழியே கசிந்து என் காதை நனைத்தது.

Toilet seat-இன் மேல், மூன்றாவது முறையாக வந்து மாட்டிக்கொண்ட அந்தப் பூச்சியினைக் கவனித்தேன்.

அலறுதல், அபயக்குரல் எழுப்புதல், அருவருத்தல், அடித்தல் ஆகிய பரிமாண நிலைகளை வயதுகளால் தாண்டி, எதனையும் எதிர் கொள்வதை விட நேர் கொள்வோமே என்ற நிலையில் ஊன்றிய தருணம்.

முதல் இரண்டு முறையும் நீரைத் தெளித்தேன்; தரையில் துளியாய் விழுந்தது. மூழ்கிவிடாத வண்ணம் நீரினாலேயே பக்கச்சுவரை எட்ட வைத்தேன். தொற்றிக்கொண்டது. பிழைத்தது.

என்ன பயன்? மறுபடியும் இங்கே.

இறங்க வேண்டுமா? ஏற வேண்டுமா? எனச் சில நகர்வுகள் முன்னும் பின்னும். இப்படியே ஒரு நிமிடப் போராட்டம் - ஒரு வாழ்க்கைப் போராட்டம், எப்படி வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்ளலாம், எனது பார்வையிலோ பூச்சியின் பார்வையிலோ.

"மக்களின் அச்சத்தைப் போக்க வேண்டும். அவர்களின் பாதுகாப்பிற்கு அரசு உறுதியளிக்க வேண்டும்" - போராட்டத்தின் பிரதிநிதியாய் இருக்க வேண்டும்.

இந்தப் பூச்சியினை வெளியில் விடுவதே அதன் பாதுகாப்பிற்குச் சரியான தீர்வு. முடிவுக்கு வந்தவனாய்க் கூடத்திற்கு வந்தேன்.

"அறிவியல் சம்பந்தமான விஷயங்களில், உச்ச நீதி மன்றமே எங்களின் கருத்தை ஏற்றுக் கொள்கிறது. நாங்கள் உறுதியளிக்கிறோம். இதனால் ஒரு ஆபத்தும் வராது" - கூறிக்கொண்டு இருந்தார் பரீட்சயமான அந்த விஞ்ஞானி. அவருக்குக் கீழ் இருந்த மேசைக்குள் பழைய செய்தித்தாள் கட்டு; அதில் ஒன்றை உருவிக்கொண்டேன்.

திரும்பினேன்.

நான் சென்று திரும்பிய கால இடைவெளியில் அங்கு எதுவும் நடந்ததாகவும் தெரியவில்லை; நகர்ந்ததாகவும் தெரியவில்லை.

சுருட்டிய தாளினை மெதுவாய் அதன் முன் சரித்தேன். தயக்கத்துடன் காகிதச் சறுக்கலில் ஏறியது. பாதிப் பயணம் முடிய பொறுமை காத்தேன். பிறகு கவனமாய் வாசல் நோக்கி...

"நடக்கவே நடக்காது என்கிறார்கள். Fukushima-வில் என்ன ஆயிற்று? உலக நடப்புகள் தெரியாத மக்களை ஏமாற்றப் பார்க்கிறார்களா? பாமரர்கள் தான். ஆனாலும் என்ன? நாங்கள் இருக்கிறோமே!" - பொதுத்தொண்டு சேவகி. அவர் பேச்சின் சூட்டினைக் கடந்து வெளியே வந்தேன்.

நெடுநேரம் வெயிலைத் தாங்கியதால் நிழலைச் சிந்திய அந்தப் பூந்தொட்டிதான் சரியான இடம். அதன் செடியின் மேல் உதறினேன்; உதிர்ந்தது பூச்சி.

'தன்னையே காத்துக்கொள்ளத் தெரியாத ஈரறிவை இந்த ஆறறிவு பிழைக்க...' என் எண்ணம் முடியும் முன் என்ன ஆயிற்று அந்தப் பூச்சிக்கு? அதன் ஓட்டத்தில் ஏன் இந்த வேகம்?

அடிப்பாகத்தில் இருந்து கிளைகிளையாய்க் கடந்து, உச்சிக்கிளையில் இலைஇலையாய்க் கடந்து, கடைசி இலையின் நுனியைத் தொட்டு நின்றது.

'என் இந்த பரபரப்பு? பதிலாய்த் தெரிகிறது அந்தத் தீயெறும்பு...' என்று என் ஆறறிவு உணரும் முன்னே.. கடித்தது. துடி துடித்தது.

கூடம் நோக்கிச் சென்றேன்.

'மாட்டிக்கொண்டது என்றாய்'.

'போராடியது என்றாய்'.

'தப்பிக்க ஏறியது என்றாய்'.
'வெளியில் விட்டாய். விட்டு விட்டாய். விட்டு விட்டது. விட்டு வந்துவிட்டாய்'.

'ஒருவேளை அதன் போக்கிலேயே விட்டிருந்தால்...?'

மன அலைகளின் இரைச்சலைத் தவிர்க்க தொலைக்காட்சியின் ஒலியைப் பெருக்கினேன்.

அங்கே, போராட்டப் பந்தல்; கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. உள்ளே மக்கள் உதிர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

image courtesy: http://blog.handcraft.com

Beyond 'Common Sense'

2011-12-18T22:44:00.000+05:30

காட்சி 1:
"அப்பா! பெருந்துறை ரோட்டுல 'Reliance Communications' எங்கப்பா இருக்கு?"

சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த என் நண்பன் கேட்டான்.

"என்னத்திற்கு?"

"என்னோட இன்டர்நெட் கனெக்ஷன க்ளோஸ் பண்ணனும்."

"அந்த ரோட்லதான் இருக்குன்னு யார் சொன்னது?"

"போன் பண்ணிக் கேட்டேன். சொன்னாங்க!"

"போன் நம்பர் என்ன?"

நண்பனின் அம்மா வைத்திருந்த கொள்ளுத் துவையலில் காரணமின்றி ஊடுருவி இருந்த மல்லி விதைகளை, சலிப்புடன் கூடிய பொறுப்புடன், ஒவ்வொன்றாய் பொறுக்கித் தட்டின் ஓரமாய் வைத்துக்கொண்டிருந்த என் கவனத்தை இழுத்தது இந்தக் கேள்வி.

மேம்போக்காய்ப் பார்த்தால் சாதாரணமாகத் தோன்றினாலும், இந்தக் கேள்வியின் நோக்கம் புரியவில்லை. நண்பன் தேடும் விடைக்கு எந்த விதத்திலும் உதவக்கூடிய கேள்வியாக இல்லையே இது. இதைக் கேட்டவரின் நோக்கம்தான் என்ன? தன் மகனின் ஞாபகத் திறனுக்கு வைக்கப்பட்ட சோதனையா? தனக்குத் தெரியவில்லை என்பதை மறைக்கும் விதமாய் விழுந்த காரணமற்ற வினாவா? - என்று என் ஊகங்களின் எல்லைகளை விரிப்பதற்கு முன், சில பொழுதுகளே என் மூளை ஓட்டிய காட்சி தங்களின் பார்வைக்கும்...

காட்சி 2:
கல்லூரி வளாகத்தில் இயங்கிக் கொண்டிருந்த STD பூத் வரிசையில் நான்.

நினைத்த பொழுதில் பேச கைபேசியோ, நெருங்கியவர்களின் தொலைபேசி எண்களைத் துண்டுச் சீட்டிலாவது குறித்து வைக்கும் பொறுப்புணர்வோ என்னிடம் இல்லாத காலம். எனது முறை வந்தது.

அவசரமாய் அப்பாவிடம் பேச வேண்டும். இந்த நேரத்தில் அலுவலகத்தில் இருப்பார். நம்பர்? மூளையே மூலதனம் என்று, முன்னே அதன் மூலையிலே போட்டு வைத்திருந்த நம்பர்களைத் துழாவினேன்.

STD இலக்கங்களும், அங்கிரண்டு இங்கிரண்டு என நான்கு இலக்கங்களும் பொறுக்கி எடுத்துவிட்டேன். 0451-42_ _01. காலி இடங்களில் '67' வருமா? '76' வருமா? முட்டிக்கொண்டு நின்றேன். பின்னாலிருந்த வரிசை முறைத்துக் கொண்டு நின்றது. கணிதம் கற்றுக்கொடுத்த "combination"-ஏ சரணம்; 'இரண்டில்' ஒன்று பார்த்துவிடுவோம் என்று பொத்தான்களை அமுக்கினேன்.

"ஹலோ! யார் பேசறது?" - எதிர்முனை.

"ஹலோ! இது Fire Service-ங்களா?"

"யாருய்யா நீ? வம்பு பண்றியா? Fire Service-க்கு 101-ன்னு கூடவா தெரியாது?"

"இல்லைங்க என்.."

"Wrong number. மடச் சாம்பிராணிங்க! கழுத்தறுக்கராணுக!"

'டொக்'...

மறுபடியும் காட்சி 1:

"நான் call center-க்கு போன் பண்ணித் தெரிஞ்சுக்கிட்டேன்பா. அந்தக் கடை நம்பர் தெரியல!"
-என்று அமைதியாகப் பதில் சொன்னான் தொலைபேசித் துறையில் வேலை செய்து ஒய்வு பெற்றவரின் மகனான எனது நண்பன்.

அந்தப் பதிலுக்கும் அதற்குமுன் கேட்கப்பட்ட 'அர்த்தமுள்ள' கேள்விக்குமாய்ச் சேர்த்து, தீயணைப்புத் துறையில் வேலை செய்து ஒய்வு பெற்றவரின் மகனான நான், ஒரு புன்னகையை உதிர்த்தேன்; மல்லி விதைகளுக்கும் ஒரு காரணம் இருக்கக்கூடும்!

தவம்...

2005-02-18T14:49:00.000+05:30

ஒரு துளி...ஒரு வரி; மறு துளி...மறு வரி...
வானம் ஒவ்வொரு வரியையும் கவனமாக பூமித்தாளில் எழுதிக்கொண்டிருந்தது.
கணினித் திரையிலிருந்து கண்கள் விலகி கண்ணாடிச் சாளரத்தில் விழுந்தன.

வானத்தின் ஒவ்வொரு வரியும் கண்ணாடியில் பட்டுத்தெறித்தது.

ஒரு துளி...ஒரு வரி...ஒரு நொடி...

ஆனால் அந்த ஒரு நொடியில், சட்டென்று சூரிய ஒளியில் மின்னி மறையும் அதன்
வர்ணங்கள்...

ஒரு துளி...ஒரு வரி...ஒரு நொடி...ஒரு வானவில்...

பட்டுத்தெறிக்கும் சின்னச் சின்ன வானவில்கள்...மனத்திற்கு மகிழ்ச்சியளிப்பதாய்...!

ஒரு துளி(யின்) மகிழ்ச்சியாவது மற்றவர்க்கு நாம் கொடுக்கிறோமா?... தனது
சமூகத்தைத் தானே பரிகசிக்க ஒப்பவில்லை மனம். மனம், எண்ண ஓட்டத்தை
மாற்றும் பொருட்டு கவித்துவமாக சென்றது.

ஒரு துளி...ஒரு வரி...ஒரு வானவில்...

எங்கேயோ பா.கே.ப ஞாபகம். நெற்றியைச் சுருக்கி விரித்தேன்... கவிதையையும்!

"சகியே...
இமைப்பொழுதில்
எப்படித் தீட்டினாய் வானவில்லை
ஓ!
உன் இமைத்தூரிகையில் மழைத்துளி!.."

இது பூபேஷின் கவிதையல்...தொலைபேசி 'இணைப்பு' சிந்தனையைத் 'துண்டித்தது'...

----------------

"Hello!"

"Hello! Good Afternoon Sir!"

"ஹே நீதி! Good Afternoon!"

"Hello...! Is it Mr. Suresh?"

"அச்சோ! போதும் விளையாண்டது... நான் தான் பேசறேன்!"

"...! Sir, I'm calling from Standard Chartered Bank. Am I speaking to Mr.
Suresh?"

"...! y..es, Suresh here... what do you want?"

அடுத்த இரு நிமிடங்களில் அவள் பேசியது கடவுளுக்கே வெளிச்சம்.
உரையாடலுக்கு முற்றுப்புள்ளியாக வேறொரு வங்கியின் பெயரைக் கூறி, அதில்
ஏற்கனவே காப்பீட்டுத் திட்டத்தில் சேர்ந்துவிட்டதாகப் பொய் கூறினேன்.

"Anyway, thank you for your patience Sir! you can help us by referring some
of your friends Sir! Bye...!"

எதிர்முனையின் ஏமாற்றம் நன்றாகவே வெளிப்பட்டு அடங்கியது. அவளுக்கு
மட்டுமா என்ன? எனக்கும்தான். அதே குரல்! அந்தக் குரலைக் கேட்டு முழுமையாக
ஒரு வருடம் ஓடிவிட்டது! இருந்தும் என்னால் மறக்கமுடியவில்லை. எவ்வளவு
பரீட்சயமான குரல். அந்தக் குரல்தான் இன்று என்னை ஏமற்றிவிட்டது.

------------------

திடீரென்று அவளின் ஞாபகம்... மனத்தில் ஒரு நாடா மின்னலெனப் பின்
சுழன்று, முன் சுழன்றது.

கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டேன்!

'கூடாது; அவளை மறந்துவிடு; மழையை மறந்துவிடு' - அறுந்த நாடாவைப் போல்
மனம் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னது. திசை திருப்பும் விதமாகக் கணினியில்
ஆழ்ந்தேன்.

சேரலின் கவிதை திரையில்...

"தேவையே என்றாலும் சபிக்கப்படுகின்றது
குடை மறந்த நாளில்
பெய்யும் மழை!"

என்னையும் அறியாமல் மழையின் மீது கோபம் வந்தது. குடை இருந்தாலும்
இல்லாவிட்டாலும் மழை சபிக்கத்தான்படுகிறது... விரல்கள் நடுங்கின
விசைப்பலகையில்...

"தேவையே என்றாலும் சபிக்கப்படுகின்றது
மழை,
அவள் நினைவால்...!"

சிந்தனை ஒருமுகப் படுத்தப்பட்டுவிட்டது! இதயத்தில் நான் கட்டிவைத்த அணை
உடைக்கப்பட்டுவிட்டது. கணினியில் திறந்த 'சாளரங்களை' மூடிவிட்டு
எழுந்தேன்.

---------------------

மனதளவில் பாதித்த ஒரு குழந்தையின் உடலில் கிறுக்கி மகிழும் குரூரச்
சிறுவனைப் போல் நடந்துகொண்டது மழை. அதன் வரிகளைப் பொருட்படுத்தாமல்
முன்னே நடந்தேன், எண்ணங்கள் பின் செல்ல...

"ஹா...அச்சு!"

"மழை நேரத்துல icecream சாப்பிடாதனு எத்தனை முறை சொல்றது...இப்ப பாரு!"

அனிச்சையாய் எனது கரம் அவளின் தலைக்கு மேலே விரிந்தது...குடையாக!

"நானென்ன திருமால் அவதாரமா?" - க்ளுக்கென்று சிரித்தாள்.

"இல்லையா பின்ன! மேகம், மேகம் அதற்கிடையில் நாகம்" - புன்னகைத்தேன்.

"ம்...அப்படின்னா?"

நாகம் போல் குவிந்த கரத்தினால் அவள் கூந்தல் தொட்டு, பிறகு தலைக்கு நேரே
மேலிருக்கும் மேகத்தையும் காட்ட நினைத்தேன்... காட்டவில்லை!

"என்னவோபா! நானும் வைரமுத்துவ படிக்கிறேன்! ஆனா நீ சொல்றது மட்டும்
புரியவே மாட்டேங்கு...ஹச்சு!"

இம்முறை கைக்குட்டையை எடுத்து முகத்தைத் துடைத்தாள். கணப்பொழுதுதான்...
ஆனால் நாவின் நுனிக்கு வந்துவிட்டதே...

"கணப்பொழுது
நிலவு மறைக்கும்
மேகம்" - என்பதற்கு பதிலாக ஒரு புன்னகையை மட்டும் உதிர்த்தேன்.

ஒருவேளை சொல்லியிருந்தால், 'ம்..? தயவுசெஞ்சு புரியற மாதிரி சொல்லு...
இல்லேனா ஆள விடு' - என்று அவள் கண்கள் குறுகுறுக்கும். அதனால்...

விட்டுவிட்டேன்! எனது கவிதைகள் யாருக்குதான் புரிந்திருக்கின்றன,
உனக்குப் புரிவதற்கு?

----------------------

உரசிச் சென்ற வாகனத்தால் மறுபடியும் நிகழ்காலம்!

'போதும் நிறுத்து! உனது கவிதை சகிக்கவில்லை' - தெப்பமாக என்னை நனைத்த
வானத்தைத் திட்டினேன்

...வாயிலும் சில வரிகள்...!

----------------------

"Suresh! எனக்கு bore அடிக்குது! ஏதாவது interesting-ஆ சொல்லேன்!"

"வேணாம்ப்பா! நான் ஏதாவது சொன்னா, நீ புரியாதும்ப... இந்த ஆட்டைக்கு நான் வரல!"

"ப்ளீஸ்! ப்ளீஸ்! ப்ளீஸ்! இனிமே அப்படி சொல்லமாட்டேன்... புரியாட்டியும்
கூட" - கண்சிமிட்டினாள்.

"கவிதையும் ஒரு தவம்! சீர் குலைந்த தவமும் சீர் கலைந்த கவிதையும்
மதிப்பற்றதாகிவிடுகிறது" - அவளை உன்னிப்பாய்க் கவனித்தேன்.

"கண்டிப்பா Suresh!..."

"ஆனால் வேடிக்கையை பாரேன்...! இவற்றினூடே ஒரு பெண் புகுந்தால் தவம்
'கெட்டும்' கவிதை 'மேன்மையும்' அடைகின்றது".

அவளின் அகலக் கண்கள் அழகாய் விரிந்தன. கொஞ்சம் சுருதி கூட்டிக் கூறினேன்:

"அதனால நான் இப்ப தவம் செய்யப்போறேன்"

நினைத்தபடியே அவள் அமைதியானாள், அவள் இடையில் புகுந்து எனது 'கவிதை'
மேன்மையடைய வேண்டும் என்று நான் நினைத்த போதும்!...

"தண்டவாளத்தில்
தலைசாய்ந்து கிடக்கும்
ஒற்றைப் பூ
நான்.

நீ
நடந்து வருகிறாயா?
இரயிலில் வருகிறாயா?"

"வாவ்! Great. ரொம்ப நல்லா இருக்குது" - அவளின் ஒவ்வொரு அசைவும்
மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தியது. "

Author?"-என்றாள்.

"பழனிபாரதி!"

"ஓ! இந்தக் 'காதலுக்கு மரியாதை'! அட, பரவாயில்லையே! சினிமாப் பாட்ட விட
கவிதை நல்லாவே எழுதறாறே!"

அவளின் பாராட்டுக்களுக்கு நான் அவகாசம் கொடுத்தேன்.

மறுபடியும் அமைதி...இம்முறை இன்னும் கூடுதலாக! 'அடிப் பெண்ணே! இன்னும்
புரியவில்லையா உனக்கு, நான் சொன்ன தவத்தின் பொருள்?... என்னைச் சீண்டு,
தொந்தரவு செய்... கவிதையினூடே புகுந்து கொள்!...பழனிபாரதியை மிஞ்சிக்
காட்டுகிறேன்'.

அமைதி! அமைதி!

எனக்குக் கவிதை வரவில்லை. இருந்தாலும் அவளை ஏமாற்ற மனமில்லை.
கணப்பொழுதில் அந்தக் கவிதை ஞாபகம் வந்தது...

"கணப்பொழுது
நிலவு மறைக்கும்
மேகம்"

பரீட்சயமானவளாகத் தெரிந்தாலும் மிகவும் யோசித்தவளாய்த் தெரிந்தாள்...மிகவும்.

"கைக்குட்டை!" - 'உனது' என்று சொல்ல வந்த நாவைக் கடித்து, "அவளின்
கைக்குட்டை!" என்றேன்.

"அய்யோ! பின்னிட்டான் போ...என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல...எப்படிப்பா
இவங்களுக்கெல்லாம் 'காதல்' கவிதை கொட்டுது..."

எச்சிலை விழுங்கினேன். அவள் பேசிக் கொண்டே போனாள்.

"இவங்கல்லாம் கவிதை எழுதுறதுக்குன்னே காதலிப்பாங்களா, என்ன? நமக்கெல்லாம்
நாள் பூரா யோசிச்சா கூட தேறமாட்டேங்குது...! பழனிபாரதி, the great!"

"அவர் இல்ல..." - இழுத்தேன்.

எனது இமைகள் அசையவில்லை.

"ஓ! அவர் இல்லையா! அப்போ வேற யாரு?"

மறுபடியும் ஒரு எச்சில் விழுங்கல்.

நிலவைப் பார்த்தே கூறினேன் - "அறிவு மதி!"

"அட, நம்ம அறிவுமதியா! 'நட்புக்காலம்' அறிவுமதி! excellent, அவரு
Friendship பத்திதான் நல்லா எழுதுவாருன்னா Love-லயும் புகுந்து
விளையாடுறாறே!"

----------------------

இன்னும் எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது அவள் குரல். எப்படி மறக்க முடியும்
அவளை. அந்தக் கபடமறியா உள்ளத்தை. முழுமையாக ஒரு வருடம். எப்படி
இருக்கிறாளோ?

பாதங்களை யாரோ கட்டி வைத்திருப்பது போன்றொரு நினைவு! நடக்கவே கடினமாக
இருந்தது...மனத்தின் புலம்பலும் கடினமாக...

அவளை நான் பார்க்காமலும் பேசாமலும் இருப்பதற்கான காரணம் ஒன்றே
ஒன்றாகத்தான் இருந்தது...'எனது தவத்தை அவள் புரிந்து கொள்வது கடினம்!'

இப்படியே சமாதானம் சொல்லி நாட்களைக் கடத்தியாயிற்று...ஆனால் இன்று
முடியவில்லை...கண்டிப்பாக முடியவில்லை.

கேட்டே தீரவேண்டும்... நான் ஒன்றும் அவளைத் துன்புறுத்தப்
போவதில்லை...கவிதை சொல்லி குழப்பப் போவதில்லை!

இன்று கேட்டே தீரவேண்டும்...!

அந்தக் கடையினுள் நுழைந்தேன்.

மழையின் உக்கிரம் கடையின் அமைதியில் தெரிந்தது. அந்தக் கண்ணாடிக்
கூண்டினுள் சென்றேன்.

எண்?...

---------------------

"ம்... ரெண்டு மாசம் Project-ஆ. ஆக, என்னோட இம்சையிலிருந்து
தப்பிச்சுட்ட...!" - ஆழத்தில் வேதனை இருந்தாலும் மேலோட்டமாய்ப்
புன்னகைத்தேன்.

"யாரப்படி சொன்னது... அப்படிச் சொல்லி நீ எங்கிட்ட இருந்து
தப்பிக்கலாம்னு பாக்குறியா...இப்பயே என்னோட torture-அ ஆரம்பிக்கிறேன்?"
என்றபடியே எனது உள்ளங்கையில் கிறுக்கினாள்..

-1
T

"T power -1? அப்படின்னா?"

"அறிவுஜீவீ! அதையும் தான் கண்டுபிடியேன் பார்க்கலாம்! ஆனா ஒன்னு... இத
solve பண்ணினாலும் என்கிட்ட நீ மாட்டிக்குவ!" - சொல்லிவிட்டுச் சென்றாள்.

விடுதி மெத்தையில் இருந்து மூன்றடி எழும்பி குதித்தேன்... உடல் முழுவதும்
ஒரு பரவசம்! பல்துலக்கிவிட்டு ஓடினேன், அவ்விடம் நோக்கி...

----------------------

வெளியே இன்னும் மழை ஓய்ந்தபாடில்லை. கூண்டிற்கப்பால் ஒருவன் என்னை
முறைத்தான். கால்கள் கடுத்திருக்க வேண்டும்.

நான் பார்வையைச் சற்று விலக்கி, நிதானமாய்ச் சிந்தித்தேன். 'போதும் உனது
பகற் கனவு! அவளிடம் பேசிவிடு! சாந்தமடைவாய்!'

விரல்கள் நடுங்க, எண்களை அழுத்தினேன்.

......

"ஹலோ!"

"ஹலோ! நான்..."

"டே Suresh! நீயா? Stupid, Idiot..."

காதினில் தேன், அவள், 'பூ'!

ஒரு வார்த்தை பேசினேனா? தெரியாது. ஆனால் எவ்வளவு ஆனந்தம், என் மனதில்!

தேன்...இதயம் நிரம்பியது?? இல்லை...கண்டிப்பாய் இல்லை! தாகம், ஏக்கம்,
இன்னும்...இன்னும் தேன்!

"டொக்" - என்ற சப்தம் கேட்ட பொழுது சரியாய் அரை மணிநேரம் ஆகியிருந்தது.

இவ்வளவு நேரம் என்னைத் திட்டினாளா? தெரியவில்லை. நான் ஏதாவது பேசினேனா?
தெரியவில்லை. அவள் அழுதாளா? தெரியவில்லை.

எனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான்!

'தவம்' - என் தவம் மேன்மை அடைந்தது!

எண்ணங்கள் ஒருமுகமாய் அவள் முகம் நோக்கி. அமைதி, ஆனந்தம், பேரானந்தம்...
வேறென்ன வேண்டும் எனக்கு?

இதய பாரம் குறைந்தது. நிதானம் பிரதானமாகியது. மெல்ல வீடு நோக்கி நடந்தேன்.

சாரல்..தூறல்..துளிகள், என மழையும் அமைதியை நோக்கி...

கண்களைப் பறிக்கும் விதமாய் மாலைச் சூரியன் எட்டிப் பார்ப்பது போலத்
தோன்றியது. கண்களுக்கு நிழலாய்க் கரம் குவித்து சூரியக் கிரணங்களை
இரசித்தேன்.

சட்டென நினைவுக்கு வந்து தலைக்கு மேலே பார்த்தேன்... ஒரு கரிய மேகம்
அமைதியாகச் சென்றது.

இம்முறை நாகமும், ஒரு மேகமும் மட்டுமே...

எனக்கு பின்புறமாய் சென்று கொண்டிருந்த அந்த மேகத்தின் வேகத்தையொத்து
நானும் திரும்பிப் பார்த்தேன்.

வானம், மேகம், மழை, காற்று - அமைதியாக...! ஒரு கணம் சுற்றும் முற்றும்
பார்த்தேன்... நான் நடந்து வந்த காலடிச் சுவடுகளும் கூட
அமை..சுவடுகள்...சுவடுகள்...

"துளிகளும்
வரிகளும்
தெறித்து விழுகின்றன...

நீ
விட்டுச் சென்ற
சின்னச் சின்ன
மழைநீர்த் தொட்டிகள்
நோக்கி..."

தவம், சீராக...!

மகாபாரதம் தொடர்கிறது...

2004-09-28T20:28:00.000+05:30

"நீங்கள் மெகா சீரியல் பார்ப்பீங்களா?"

இந்தக் கேள்வியை குபாரவி கேட்டவுடன், திரு. ராஜா தலைமையில் நாங்கள் நடத்திய பட்டிமன்றம்தான் கண்முன் விரிந்தது. "இன்றைய இளைஞரின் வெளிநாட்டு மோகம் - சரியா? தவறா?" என்ற தலைப்பில், 'சரியே!' என்று பேசிய எனது நண்பன் மெகா சீரியல்களைப் பற்றிக் கூறும்போது, "தினமும் எங்கள் வீட்டில் 'ரொட்டி ஒலி' கேட்கிறதோ? இல்லையோ?... 'மெட்டி ஒலி' கேட்கிறது!" எனச் சொன்னான்.

எனக்கும் மெகா சீரியல் என்றால் எட்டிக்காய்! பெரும்பாலும் குழந்தைகள், பெரியோர்களுக்கே புத்திமதி சொல்லும் அளவுக்கு மெகா சீரியல்கள் பெரியோர்களை அடிமைப்படுத்துகிறது என்பது என் எண்ணம்!

"அந்தத் தப்பை நான் செய்யமாட்டேன்!"-என்றேன் நான்.

"என்ன இப்படிச் சொல்லிட்டீங்க! சரி, உங்களுக்கு ஒரு கேள்வி! முதன்முதலில் மெகா சீரியல் ஒளிபரப்பியத் தொலைக்காட்சி என்னவோ?"

சிறிது நேர யோசனைக்குப் பிறகு,"டெல்லி தூர்தர்ஷன்!" என்றேன்.

"சரி! முதல் மெகா சீரியல்?"

"எனக்குத் தெரிந்து, 'சாந்தி'யும், 'விழுதுகளும்' தான் ஞாபகத்திற்கு வருகின்றன!"- மந்த்ராபேடியை நினைத்துக் கொண்டே கூறினேன்.

"ம்ஹூம்! இன்னும் முன்னாடிப் போங்க!"-குபாரவி.

தலையைச் சாய்த்து உதட்டைப் பிதுக்கினேன்.

"என்ன யூனா! இதுகூடவா தெரியல! 'மகாபாரதம்'தான் முதல் மெகா சீரியல்!" என்றான்.

அட! ஆமாம்! மகாபாரதம் எவ்வளவு வாரங்கள் ஓடின! என்றால், அதுதானே...
இல்லையில்லை. "டே! மெகாசீரியலுக்குன்னு சில வரைமுறைகள் இருக்கே! முக்கியமா பெண்களை அழவைக்கணுமே!"- நான்.

"அச்சோ! பெண்களென்ன? ஆண்களையும் சேர்த்துக் கண்ணீரும் கம்பலையுமாய் பக்தியுடன் அழ வைத்த மெகா சீரியல் ஆயிற்றே மகாபாரதம்!"-மடக்கினான் அவன்.

ஆக, மகாபாரதம் ஒரு 'மெகாபாரதம்'! அப்புறம், என்பதுபோல் அவனைப் பார்த்தேன்!

"ஓ.கே! இராமயணக் காலத்திலும் மகாபாரதக் காலத்திலும் வாழ்ந்த இரண்டு கதாபாத்திரங்கள் கூறுங்கள் பார்ப்போம்!"

ஒன்று அனுமன் என்பது எனக்குத் தெரியும்! இராமரும், கிருஷ்ணனும் திருமாலின் அவதாரங்கள்! ஆனால், வெவ்வேறு கதாபாத்திரங்கள்!

"ஒருவர் அனுமன்! இன்னொருத்தர் யாரு?"- எதிர்க்கேள்வி கேட்டேன்.

குபாரவி புன்னகைத்தபடி, "முதல்ல அனுமன் எப்படின்னு சொல்லுங்க ?" என்றான்.

அவனுக்குப் பின்வருமாறு நான் சிறுவர்மலரில் படித்த பாரதக் கதையைக் கூறினேன்.

********

பதின்மூன்று வருடங்கள் வனவாசம் செய்ய வேண்டுமென்று கௌரவர்கள் பாண்டவர்களைப் பணித்தார்கள். அவ்வாறே ஒப்புக்கொண்டு பாண்டவர்களும் அரண்ய வாசம் மேற்கொண்டார்கள்.

ஒருநாள் காற்றிலே தவழ்ந்து வந்துத் தன்முன் வீழ்ந்த 'பாரி ஜாத' மலரைத் திரௌபதி
கையிலெடுத்தாள். அந்த மலரின் சௌந்தர்யமும் மணமும் அவளை மயக்கின. உடனிருந்த பீமனிடம் திரௌபதி சொன்னாள்: "இந்த மலரின் மகிமை என்னை மயக்கியது! நான் இதை அன்புடனே தரும புத்திரனுக்குக் கொடுப்பேன்! நீ இந்த மலர்களை எனக்கு இன்னும் பறித்துக்
கொடுப்பாய்!". சொல்லிய வண்ணம் தருமனைத் தேடிக் காதலுடன் சென்றாள்.

பீமனும், திரௌபதியிடம் பிரதிக்ஞை செய்தபடி மலர் வந்த திக்கில் நடக்கலானான். அந்தப்பாதை இரு மருங்கே செழித்து வளர்ந்த ஒரு வாழைத் தோப்பினூடே சென்றது. அந்தப் பாதையின் குறுக்கே ஒரு கிழக்குரங்கு படுத்துக் கிடந்தது. பலசாலியான் பீமன் அதனை மிரட்டிப் பார்த்தான்.

முடிவிலே குரங்கு' "ஐயா! உன்னைப் பார்த்தால் தருமவானாகத் தெரிகிறது! நீர் வயோதிகனான என்னை நிந்தனை செய்யலாமா? என்னால் எழுந்து நடக்கக்கூடச் சக்தியில்லை! ஆதலால், பாதையில் கிடக்கும் என் வாலை அப்பால் நகர்த்திவிட்டு, உமது மார்க்கம் செல்லும்!" என்றது.

வாயு புத்திரனான பீமன் ஒரு கையால் குரங்கினது வாலை நகர்த்தப் பார்த்தான்! வால் அசைந்து கொடுக்கவில்லை. பீமன் வியந்து இரு கைகளாலும் தனது முழுப்பலத்தையும் பிரயோகித்துப் பார்த்தான். ம்ஹூம்! பிறகே முன்னிருப்பது தேவரிஷி என்று எண்ணிக் கைகூப்பினான்.

அந்தக் குரங்கே அனுமன்!

அனுமன் பிறகு தனது வாமன வடிவத்தைக் காட்டி தன் சகோதரனான பீமனைத் தழுவி வரம் கொடுத்தான் என்பது புராணம்!

*****************

குபாரவி, "மிகச்சரி! ஆனால் இந்தச் சம்பவம் மட்டுமன்று! மகாபாரத காலத்தில் அனுமன் இருந்தார் என்பதற்கு இன்னுமொரு சம்பவமும் இருக்கிறது! கேளுங்கள்!" என்று பின்வரும் கதையைக் கூறினான்.

****************

தனது குருகுலத்தில் சிஷ்யர்களுக்கு இராமனின் மகிமையை விளக்க, குருவான வியாசர் இராமாயணக் கதையைக் கூறலானார். இராமனின் பக்தனான அனுமனும் இராமர் மகிமையை கேட்டு இன்புறும் பொருட்டு, ஒரு சிஷ்யனாக அவதரித்துக் கொண்டு கதையைக் கேட்டான். இவ்வாறு, ஒவ்வொரு நாளும் இராமாயணம் வியாச முனிவாரால் சொல்லப்பட்டது.

அப்படியே, ஒரு நாள் அனுமன் அசோகவனத்தில் சீதையைக் கண்ட காட்சியை விவரித்தார் வியாசர். "அனுமன் தன் வாமன வடிவத்தைச் சுருக்கி ஒரு வானரமாய் அசோகவனத்திற்குள் புகுந்தான். அங்கே சீதை விருட்ச நிழலொன்றில் தலைவிரி கோலமாய் இருந்தாள். அனுமன்
அசோகவனத்தைச் சுற்றி நோட்டமிட்டான். அங்கே அழகியத் தாமரைத் தடாகமொன்று இருந்தது. அதனுள் மலர்ந்த வெள்ளைத் தாமரைகள் மிதந்தன."

பரவசமாய் கேட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு சீடன் வியாசரின் கடைசி வரியால் துணுக்குற்று ஐயத்துடன் எழுந்தான். குருவை வணங்கி,"குருவே! எனது ஐயத்தைத் தாங்கள் தீர்க்க வேண்டும்! நான் இராமாயணக் கதையைப் பலமுறைக் கேட்டிருக்கிறேன்! எனக்குத் தெரிந்த வரையில் அசோகவனத் தாமரைத் தடாகத்தில் செவ்விய (சிவந்த) மலர்களே பூத்திருந்ததாகத் தோன்றுகிறது!" என்றான்.

சந்தேகம் கேட்பது சாட்சாத் அனுமன்தானெனத் தன் ஞானக் கண்ணால் உணர்ந்த வியாசர் முறுவலித்தபடி, "சீடனே! நீரே அனுமன் என்றணர்ந்தேன்! நீரே கதையின் நாயகன் ஆயினும், உமக்கும் சொல்வேன்! நீர் பார்த்தது வெள்ளைத் தாமரை மலர்களை!" என்றார்.

மேலும் ஆச்சர்யம் அடைந்தவனாக அனுமன் தோன்றினான். என்னடா இது? நானே அனுமன்! நானே கூறுகிறேன், நான் பார்த்தது சிவந்த மலர்கள் என்று! வியாசர் அதனையும் மறுக்கிறாரே என்று நினைத்தான்.

வியாசர் அனுமனின் தயக்கம் குறித்து, அன்புடன் பின்வருமாறு கூறினார்: "அனுமனே! நீ அசோகவனம் சென்றதும் உண்மை! அங்கே தடாகத்தில் தாமரை மலர்களைக் கண்டதும் உண்மை! ஆனால், இராமனின் பதிவிரதையான சீதாதேவி தலைவிரி கோலமாய் இருந்தது கண்டு உன் கண்கள் சிவந்திருந்தன! சிவந்த கண்களினூடே வெண்தாமரைகள், செந்தாமரைகளாகத் தெரிந்தன!" என்று தெளிவுபடுத்தினார்.

மகாபாரதத்தில் வரும் இந்தச் சம்பவத்தின் உட்பொருள்: "ஒருவன் கோபப்படும் பொழுது, அவன் சுற்றத்தைக் கூட, சரிவரத் தெரிந்துகொள்ள முடியாது! ஏனெனில், ஆத்திரம் அவனது புலனறிவை மறைத்துவிடும்!"-இவ்வாறு குபாரவி கூறி முடிக்க, எனக்கும் மனத்திலே சொல்ல முடியாத ஒரு இன்பம் பெருகிற்று!

அந்தக் காலத்தில் எவ்வளவு அழகாக நீதியினைக் கதைகளின் மூலம் மக்களுக்கு உணர்த்தி இருக்கிறார்கள்! மகாபாரதத்தை, 'தரும சாஸ்திரம்' என்று கூறுவது எவ்வளவு பொருத்தம்!

குபாரவியின் முதுகினைத் தட்டிக் கொடுத்து, "டே! ரொம்பவே நல்ல கதை! சரி, இராமயணக் காலத்திலும் மகாபாரதக் காலத்திலும் வாழ்ந்த இரண்டாமவர் யார்?"- ஆர்வத்துடன் கேட்டேன்.

"ம்! என்ன யூனா! இதுகூட இன்னும் உங்களுக்குத் தெரியலையா?" என்று பீடிகையுடன் சிரித்தான் குபாரவி.

உங்களுக்காவது ஏதாவது விளங்கியதா?

இதுதான் மகாபாரதக் கதை...

2004-09-24T18:50:00.000+05:30

மகாபாரதம்! மகா..பாரதம்! மகா....பாரதம்! தொடர்ந்து வந்த சங்கின் ஒலியில் கூட நான் எழுந்திருக்கவில்லை போலும்! ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் தூர்தர்ஷன் இப்படி அனைவரையும் பக்தியும் பரவசமுமாகத் தொலைக்காட்சியின் முன் அமரவைத்த காலம் அது! ஒன்பது மணி வரைத் தூங்கும் பையனைக் கண்டிக்காத பெற்றோர் எனக்கு! அப்பா என்னை எழுப்ப வந்தால், அம்மா முறைப்பாள் - "ராத்திரி பூரா படிச்சுட்டு உறங்குறான் பிள்ளை! கொஞ்ச நேரம் தூங்கவிடுங்களேன்!"

தலையணைக்கு அடியில் இரவு முழுக்கக் கண்விழித்துப் படித்த கல்கண்டு, முத்தாரம், பாக்யா இத்யாதிகள்! அம்மாவின் அனுசரணையான தாலாட்டில்?!! இன்னும் சுகமாய்ப் போர்த்திக் கொண்டு தூங்குவேன்!

இந்த நீண்ட தூக்கதால் எதனை இழந்தேனோ இல்லையோ! இராமாயணத்தையும் மகாபாரதத்தையும் இழந்தே விட்டேன்!

அப்போதெல்லாம் இது பெரிதாகத் தோன்றவில்லை! ஆனால், கல்லூரியில் எனது நண்பன் 'குபாரவி', மகாபாரதம் சொல்ல ஆரம்பித்த பொழுதுதான், "ஆகா! அன்றே பார்க்காமல் விட்டேனே!" என்று தோன்றியது.

******

ஒரு கதை சொல்லும் பொழுது, "ஒரு ஊர்ல!" என்று ஆரம்பித்துப் பக்கத்திலிருப்பவர்கள் "ம்!", "ம்!" கொட்டிக் கேட்பதெல்லாம் அந்தக்காலம்.

இந்த யுக்தி தற்போதுள்ள குழந்தைகளுக்குக் கதை சொல்ல வேண்டுமானால் உதவலாம்.("போங்கத் தாத்தா! நீங்க ஒரே BORE!" என்று குழந்தைகளும் இந்த யுக்திக்கு 'டாட்டா' சொல்லிவிட்டதாகக் கேள்வி!)

ஆனால் அதே கதையை கல்லூரி நண்பர்களுக்குச் சொல்லும்போது வழக்கம் போல "ஒரு ஊர்ல!" என்று ஆரம்பித்துதான் பாருங்களேன்! நேரம் ஆக ஆக, "ம்!" என்ற ஒலி குறைந்து கொண்டே போகும்! பிறகு ஒரு நேரத்தில் நீங்கள் மட்டும் தனியாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பீர்கள்! உங்கள் நண்பர்களிடம் இருந்து "வெறும் காத்து தாங்க வரும்!"

அப்படியொரு சொப்பனலோகத் தூக்கத்தில் இருப்பார்கள்!

"நீ தூங்கு நான் கதை சொல்றேன்!" எனப் பெரியவர்கள் குழந்தைகளிடம் ஆரம்பித்தால் எனக்குச் சிரிப்புதான் வரும். ஏனென்றால் முடிவில் தூங்கப் போகிறவர் கதை சொல்பவர்தான்! கதை கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் குழந்தையின் "ம்!" சுருதி கடைசிவரைக் குறையாது. அவ்வளவு ஆர்வம், மழலை உள்ளங்களுக்கு!

ஒருவேளை இப்படியும் எனக்கொரு நினைப்பு உண்டு! பெரியவர்கள் தாங்கள் நிம்மதியாகத் தூங்கத்தான் குழந்தைகளுக்குக் கதை சொல்கிறார்களோ? என்று! இந்தச் சந்தேகத்திற்குப் பெரியவர்கள் தயவு செய்து தீர்வு சொல்ல வேண்டும்!

ஆக, "ஒரு ஊர்ல!" கண்டிப்பாய்க் கல்லூரிக்கு ஒத்துவராது! சரி, அப்படியென்றால் வேறு எப்படித்தான் கதை சொல்லுவதாம்?

************

எனது கல்லூரி அறையில் சிவகாமியின் சபதம், பொன்னியின் செல்வன், மூங்கில் கோட்டை எனப் பல புத்தகங்கள் நண்பர்களின் கண்களைப் பறிக்கும்! ஆனால் ஏதோ ஒரு விசை அவர்களைத் தடுக்கும்.

ஒன்று, அவர்கள் ஆங்கில வழியிலேயே வந்திருப்பார்கள். இல்லையெனில், தமிழ் வாசிப்பது கடிமான வேலை என்று நினைப்பவர்களாக இருக்கும்!

இருந்தாலும், அவர்களின் ஆர்வம் இப்படித்தான் வெளிப்படும் - "டே! சிவகாமியின் சபதம் நல்ல புத்தகம்னு சொல்லுவியே! அதோட கதையைச் சொல்லு!"

நானும் முறுவலித்தபடி இரவு ஒன்பது மணிக்கு மேல் வரச்சொல்லுவேன். எனக்குத் தெரியும்! சிவகாமியின் சபதம் அவ்வளவு எளிதாய்ச் சொல்லி முடிகிற கதை இல்லை என்று! அதுவும் என் நாவில் இருந்து வெளிப்பட்டால் பல நாட்கள் சிவகாமி மனதில் தங்கிவிடுவாள்!(மாமல்லர் கோபித்துக்கொள்ளப் போகிறார்!)

இப்பொழுது இரவு கதை கேட்க நண்பர்கள் தலையணைகளோடு?!! தயாராய் வந்துவிட்டார்கள்! கதையை எப்படி ஆரம்பிப்பது?

வந்த நண்பர்கள் அனைவரும் ஆளுக்கொரு மூலையில், தலையணையை மடியில் வைத்துக்கொண்டு "ம்! சொல்லுடா!" என்றார்கள்.

"நான் சொல்வது கிடக்கட்டும்! முதலில் உங்களுக்கெல்லாம் ஒரு கேள்வி! யாரிந்தச் சிவகாமி?" என்றேன் நான். அறையில் நிசப்தம்.

சில மணித்துளிகள் கழித்து, "சரி! பல்லவர்கள் பற்றி உங்களுக்கு என்ன தெரியும்?"

சட்டென்று பதில் வந்தது. "மகேந்திர வர்மா, நரசிம்ம வர்மா!..."- நண்பன் இன்னும் யோசித்தான்.

"ரொம்பச் சரி! நீ எப்போ இதப் படிச்சன்னு ஞாபகம் இருக்கா?" - நான்.

"Probably in seventh or eighth standard!". அவன் சொன்னதை அனைவரும் ஆமோதித்தார்கள்.

"இன்னும் கொஞ்சம் யோசி! எட்டாவதில், நமது வரலாற்று நூலில் அவர்களை ஒரு பத்தியில் அடக்கிவிடுவார்கள்! ஆனால் அந்த ஒரு பத்தியில் அவர்களின் பட்டப்பெயர்கள், வாழ்ந்த இடம்..." நான் முடிக்கவில்லை.

இன்னொரு நண்பன் இடையில் புகுந்தான் - "ஆங்! They ruled Kanchipuram! அப்புறம் அவங்க ரெண்டு பேர்ல யாருக்கோ 'வதபி கொண்டான்'னு பட்டப்பேர்!"

"டே! அது வதபி இல்ல 'வாதாபி'! Chalukya's capital city!"- இன்னொரு நண்பன் திருத்தினான்.

"நீங்கள் சொன்னதெல்லாம் சரி! அந்த ஒரு பத்தியில் அடங்கிய பல்லவர்கள்தான் ஒரு புத்தகமாய் வெளிப்பட்டு இருக்கிறார்கள்! சிவகாமி வேறு யாருமன்று! நரசிம்மரோட 'லவ்'...!"

இந்த இடத்தில் 'லவ்' என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்! கல்லூரிப் பையன்களுக்கு 'லவ்' என்ற வார்த்தையைச் சொன்னாலே உற்சாகம் தானாக வந்துவிடும்!

இதோ, மந்திரத்தால் கட்டுண்டவர்கள் போல அனைவரும் மடியிலிருந்த தலையணையை ஓரமாய் வைத்துவிட்டு என்னருகே வந்தார்கள். ஒருவன் மட்டும் காதில் ரகசியமாய் "காதல் கதையா?" என்று கிசுகிசுத்தான்.

"மனிதர் உணர்ந்துகொள்ள இது மனிதக் காதல் அல்ல! அதையும் தாண்டி..." சொல்லிக்கொண்டே போனேன்.

இடையிடையே வரலாற்றிலும், புவியியலிலும் சரமாரியாகக் கேள்விகள் கேட்டேன்.

அஜந்தா, எல்லோரா எங்க இருக்கு?

சளுக்கியர்கள் இந்தியாவில் எந்தப் பகுதியை ஆண்டார்கள்?

ஹர்ஷர் - பாஹியன் ஞாபகம் இருக்கா?

ஒவ்வொருவரும் ஆர்வத்துடன் பதில் சொன்னார்கள்.

எனக்குக் களைப்பு என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்! மணி நான்கு! புலிகேசி சிவகாமியாய்ச் சிறைப்பிடிக்குமிடத்தில் நிறுத்தினேன். "நாளைக்குப் பார்க்கலாமே!"

"ஹே! நாளன்னிக்கு எனக்கு லேப்! அதனால நாளைக்கு வேண்டாம்! நாளை மறுநாள், ப்ளீஸ்!" ஒரு நண்பன் கெஞ்சினான்.

எல்லோரும் கூடிப் பேசிய பிறகு, "நாளை மறுநாள்!" எனச் சொல்லிச் சென்றார்கள்.

"கேட்பவர்களுக்குத் தெரிந்த ஞானத்தைக் கொண்டு கேள்வியும் பதிலுமாகக் கதை சொல்லும் யுக்தியினைப் பின்பற்றுவது அவசியம் - முக்கியமாய் கல்லூரி மாணவர்களுக்கு!"

நண்பர்கள் சிவகாமியின் சபதத்துடன் விடவில்லை! பொன்னியின் செல்வனையும் சொல்லக் கேட்டுக் கொண்டார்கள்! அது மட்டுமன்றி, வாரந்தோறும் செவ்வாய்க் கிழமை மாலை 6:30க்குத் திருச்சி வானொலியில் ஒலிபரப்பபடும் சிவகாமியின் சபதத்தையும் ஆர்வத்துடன் கேட்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

என்னடா இவன்? மகாபாரதத்தில் ஆரம்பித்து சிவகாமியின் சபதத்தில் முடித்துவிட்டானே என்று நீங்கள் கேட்பது புரிகின்றது!

"நீங்கள் மெகா சீரியல் பார்ப்பீங்களா?" என்று என்னிடம் கேட்டு, கற்றுக் கொடுத்தவனிடமே வித்தையைக் காட்டி, 'குபாரவி' மகாபாரதக் கதை சொன்னதை நாளை சொல்கிறேனே!

உரு... உயிர்... உதிரம்

2004-09-21T16:55:00.000+05:30

நன்றி திரு. மீனாக்ஸ்! குமுறிக் கொண்டிருக்கும்நெருப்பினை விசிறி விடுவது போல் இருந்ததுஇந்தப் புகைப்படம்! இந்த மனித வில்லைப்பார்க்கும்பொழுது என் மனத்தில் ஏற்படும் கிளர்ச்சி... சொல்லி மாளாது!

இது வெறும் வானவில்லாக எனக்குத்தோன்றவில்லை! ஒரு சமூகத்தின் உரு... உயிர்... உதிரம்! இதே போன்ற ஒருசமூகத்தின் உரு... உயிர்... உதிரம், நான் என்று பெருமிதங்கொள்ளுவதற்கு முன்...

"தெருவெல்லாம் தமிழ் முழக்கம் செய்ய வேண்டும்" எனபள்ளிகளுக்கிடையேயான பேச்சுப் போட்டியில் முழங்கியவனில்லை நான்! இயல்பாகவே ' மேடைப் பேச்சு' என்று பேச்சுக்காகக் கூட நான் பேசியதில்லை!

ஆனால், தமிழை 'ஒலி'க்கச் செய்யாவிடினும், 'கவிதை'யாக 'கற்பனை'யாகவெள்ளைத் தாட்களில் ' ஒளி'க்கச் செய்தவனாய் பள்ளி வயதில் இருந்தேனெனஎன் வீட்டுப் பரணிலிருக்கும் பரிசு பொருட்களும் சான்றிதழ்களும் கூறக்கேட்கிறேன்!

எல்லாம் பள்ளியோடு! எனது 'புண்'ணியம், கலைகளில் விருப்பங்கொண்டஎன்னை, பெற்றோர் 'பொறி'யியலில் சிக்க வைத்தனர்! இருப்பினும் என்ன? அங்கும் தமிழ் வேட்கை!

தமிழில் பேசினால் வேற்று கிரகத்தவனைப் போலப் பார்க்கும் அந்தக்கல்லூரியிலும் வெற்றிக் கொடி கட்டினோம் என்று ஒரு வரியில்சொல்லுவதற்கில்லை!

அந்த வெற்றியைக் காண தியாகம் செய்தவை -

முதல் கல் - உரு:(2002)

மூன்று மாதங்கள் முட்டி மோதி, கவிதைகளையும் கதைகளையும் தமிழில்தட்டச்சு செய்து, கல்லூரித் தளத்தில் நாங்கள் ஏவிய "தமிழாரம்", அன்றுகல்லூரியின் ஒவ்வொரு கணினியிலும்! எல்லாம் சுபமென்று திருப்தியுறும்தருணம் எனக்குக் கிடைத்த பின்னூட்டம் - "ஏண்டா! எழுத்து 'உரு'வை இறக்கவேண்டுமாம்! எங்களுக்கு வேறு வேலையில்லை! நீயும் உன் தமிழாரமும்!"

ஒரு விஷயம் நன்றாகப் புரிந்தது. ஐம்பது சதவீதம் தமிழர்களும், ஐம்பது சதவீதம்பிற மாநிலத்தவரும் பயிலும் கல்லூரியில் 'தமிழ்' வளர்ப்பது வாமனம்! இந்தப்பிழைப்பில், இருக்கும் கொஞ்ச நஞ்சத் தமிழர்களையும் 'எழுத்துரு இறக்கு!', 'C:\ க்குப் போ!' எனச் சொல்லி வெறுப்பேற்றினால்...!

முதல் 'கல்' - தடுக்கி விழுந்தேன்! உள்ளம் சொன்னது - இன்னும் "கல்"!

இரண்டாவது கல் - உயிர்:(2003)

பூத்த உடனேயே 'தமிழாரம்' வாட ஆரம்பித்தது - என் மனமும்! ஒரு மாத காலயோசனைக்குப் பிறகு முடிவு செய்தேன் -

இணையப் பக்கம் திறந்ததும், 'தமிழ்', தமிழாய்த் தெரிய வேண்டும்!

இம்முறை எனது அஸ்திரம், "Adobe Photoshop 6.0". அடுத்த இரு மாதங்களில்அனைத்துப் பகுதிகளுக்கும் தூரிகையால் 'உயிர்'
கொடுத்தேன்! குமிழ்கள், கதைகள், கவிதைகள் என எல்லாவற்றையும்வலைப்படங்களாய்த் (gif, jpeg) தீட்டினேன்!

முகப்பில் பாரதியின் கவிதை தாங்கிய 'புதிய தமிழாரம்' மீண்டும் ஏவப்பட்டது!

எதிர்பார்த்தபடியே நண்பர்களும் ஆசிரியர்களும் பாராட்ட, 'தமிழாரம்' கல்லூரித்தளத்திலிருந்து இணையத்திற்குப் பரிந்துரை செய்யப்பட்டது!

இமைகளின் ஓரத்தில் துளிர்த்த இரு துளிகளைத் துடைத்துவிட்டுச் சொன்னேன் -"இணையத்திற்குத் தயாராக இன்னும் எங்களுக்கு அவகாசம் வேண்டும்!"

எனக்குத் தெரிந்திருந்தது! அனைத்துப் பக்கங்களும் வலைப்படங்களாக இருக்கும்தமிழாரத்தை இணையத்தில் ஏவுவது பெருந்தவறென்று! ஒவ்வொரு பக்கமும்ஏழு முதல் பத்து மெகா பைட்டுகளைக் கொண்டது! பக்கங்கள், உலாவியில்இறங்குகிறேன் பேர்வழி என்று நீண்ட மணித்துளிகளை எடுத்து வாசகர்களைவெறுப்பேற்றினால்...!

இரண்டாவது 'கல்' - இடறியது! இதயம் மட்டும் இன்னும் "கல்"!

மூன்றாவது கல் - உதிரம்:(2004)

'லினக்ஸ்' ஆதரவாளனாக இருந்தும்
'மைக்ரோ ஸாப்ட்'-இன் ஏகாதிபத்திய வலைக்குள் சிக்கினேன்!

Weft 3.0 Beta! (Web Embedding Font Tool)

இந்த ஊடகத்தால் கொஞ்சம் 'உதிரம்' மட்டும் செலவானது! இதோ இன்று நீங்கள்காணும் எமது "தமிழாரம்"!

******************

ஒவ்வொரு இடத்திலும் அடிபட்டு, மிதிபட்டு வந்த எனக்கு, "யுனிகோடு" - ஒருவரப்பிரசாதம்! ஆனால் இங்கேதான் வந்தது வினை!

காசி அய்யா, "என் கோடு, உன் கோடு, யுனிகோடு, தனி கோடு" என்று ஒரு போடுபோட, கணினி வைத்திருப்பவர்களெல்லாம் 'தமிழ்' வளர்க்கப் புறப்பட... இதுவளர்ச்சியா? இல்லை வீழ்ச்சியா என்றே ஐயம் வருகின்றது!

என்ன இவன் இப்படி சொல்கிறான் என்று என் மீது நீங்கள் பாய்வதற்கு முன் ஒருநிமிடம்...

இந்த இணையப் பூங்காவில் யார் வேண்டுமானாலும் "வலைப்பதிவுகள்" வளர்க்கலாம்! வளருங்கள் வாழ்த்துகிறேன்! ஆனால் இதே பூங்காவில் ஒரு "மரத்தை" சிலர் வளர்க்க எண்ணியிருக்கிறோம்! அது "தமிழ் மொழியாக்கம்"! அந்தப் பணிக்குக் கொஞ்சம் தகுதியுடையவர்கள் தேவை!

எனக்கும் தமிழ் தெரியும்! நானும் மொழிபெயர்ப்பேனென்று, தமிழை வேறோடுபெயர்த்துவிடாதீர்கள்!

பாலூட்டி வளர்த்த அன்னையையே, வளர்க்கும் பாக்கியம் எத்தனை பேருக்குக்கிடைக்கும்! அது நமக்குக் கிடைத்திருக்கிறது! நம் தாயை வளர்க்கும் பாக்கியம்! இணையத்தில் 'தமிழ்த் தாயை' வளர்க்கும் பாக்கியம்!

அந்தப் புண்ணியச் செயலுக்குத் தகுதியானவர்கள் போதும்! இல்லையெனில்தகுதி பட முயலுங்கள், போதும் - 'ஷ்ரேயாவைப்' போல!

Shreya commented in Valaipoo:

நானும் ஒரு உசாரில் மொழி பெயர்ப்பெல்லாம் செய்யப் போனேன்..2 சொல் "பெயர்த்தவுடன்" இது நமக்கு சரி வராது என்று விளங்கி,

விட்டுட்டேன். இன்னும் கொஞ்சம் படித்துவிட்டு/ சும்மா வீட்டில் பிரக்டிஸ் பண்ணிவிட்டு முயற்சியைத் தொடங்கலாமோ என்றும் எண்ணம் வருவதுண்டு.

Posted by: ஷ்ரேயா at September 21, 2004 09:24 PM

இதற்கு மேல் ஏதும் சொல்லத் தோன்றவில்லை! ஒரு வேலை இணையத்தில்தமிழ்' வளர்க்க நான் தான் இவ்வளவு கடினப்படுகிறேனோ?

தெரியவில்லை!

என்னைப் போன்று பல கற்களால் தடுக்கி, அவற்றையே தாண்டி, "மையில்கற்களாகச்" செய்த ஒரு உயிரின் ஆறுதல் பெறும்வரை, எனது ' உரு... உயிர்... உதிரம், உதிரும்....

:( யூனா

இணையா மொழியாக்கம் தேவைதானா?

2004-09-20T16:21:00.000+05:30

எதிர் வரும் இளைய தலைமுறையிடம் தமிழினைச் சேர்ப்பிக்கும் ஊடகமாய்இணையம் இருக்கும் தருவாயில், இணைய மொழியாக்கம் மிகத் தேவையானஒன்றுதான்! ஆனால், அத்தகைய சேவையைச் செய்யும் பொருட்டுஇணையத்தில் களமிறங்கியிருக்கும் ஆர்வலர்களின் "இணையா மொழியாக்கம்" பற்றியே நான் பேசுகிறேன்.

அட! வாளை எடுத்தவனெல்லாம் போர்க்களம் புகுவது போல, இணையத்தினை பயன்படுத்துபவனெல்லாம் மொழியாக்கம்செய்கிறேன் பேர்வழி என்று தமிழைப் பாடாய்ப்படுத்துவதுதேதற்போதைய நிலை! பாவம், மெய்யாகவே தமிழ் 'வலை'யில் சிக்கித் தவிக்கிறது!

சமீப காலமாக, நான் "கூகள்" தமிழ் ஆர்வலனாகச் சேவை செய்கிறேன்! தமிழ்மொழியாக்கம் என்ற பெயரில் நம் மொழியை எவ்வாறெல்லாம் இழிவு படுத்தமுடியுமோ, அவ்வாறெல்லாம் படுத்துகின்றனர் சிலர்!

தங்களால் முடிந்ததைச் செய்யவொண்ணாமல், ஒரு சேவையைகேலிகூத்தாக்குபவர்கள் சிலர்தான் என்றாலும், மாசில்லாத பாலில் ஒரு துளி விஷம்!

சரி! இதைப் போன்ற மொழியாக்கங்களை ஆராய்ந்து, அனுமதிக்கும் ' நடுவர்'???... அவரைத்தான் நானும் தேடிகொண்டிருக்கிறேன்!

இதோ-

The "IM_FEELING_LUCKYTM" button automatically takes you to the first web page returned for your query.An "IM_FEELING_LUCKY" search means less time searching for web pages and more time looking at them.

என்பதற்கான மொழியாக்கம்-

"Adhirshtam En PakkamTM" amukkaan thanaagavey ungal theyduthalin mudal inaya pakkathirkku kondusellum."Adhirshtam En Pakkam" artham : kuraivaana neram inaya pakkathai theyduthalukku - athikamaana neram avaigalai paarpatharku.Adhirshtamaanavaraa? Theyduthalai thodangi, muyarchi seiyungal!

" அமுக்கான்" என்ற சொல்லைக் கண்டாலே எனக்குப் பற்றிக் கொண்டுவருகிறது! என்னய்யா மொழியாக்கம் இது! இதற்கு 'பட்டன்' என்றேஎழுதிவிடலாம்! என்றாலும், 'குமிழ்' என்ற வார்த்தை அழகாக இருக்கிறதே! ('குமிழ்' - 'நாப்' மற்றும் 'பட்டன்' ஆகிய இரண்டிற்கும் பொதுவானதே! வேறு, நல்லசொற்களும் வரவேற்கப்படுகின்றன!)

இந்தப் பிழைப்பில், " மொழியாக்க ஆர்வலர் குழு" என்று ஒரு பகுதி! நான் கேட்டஒரேயொரு கேள்விக்கு(யார் நடுவர்?) இன்னும் பதிலைக் காணோம்! பார்க்க...

http://groups.google.com/groups?start=50&hl=en&lr=&ie=UTF-8&group=google.public.translators&selm=706c53ed.0409110816.652fb22d%40posting.google.com

இன்னும் கொஞ்சம் உலாவியதில், "தமிழ் மொழியாக்க ஆர்வலர்களே! இங்கே வாருங்கள்!" என்ற அறைகூவலுடன் அழைக்கின்றது ஒரு மின்னஞ்சல்! பார்க்க...

http://groups.google.com/groups?q=tamil&hl=en&lr=&ie=UTF-8&group=google.public.translators&selm=a3873bbf.0408271030.35d9dd48%40posting.google.com&rnum=7

"அட! இங்கேயாவது தமிழர்கள் இணைந்தார்களே!" என்று ஆர்வமாக அங்கேசென்றால்..."த்சோ! த்சோ! மார்புச் சளி வந்தவனைப் போல்இழுத்துக்கொண்டிருக்கிறது இந்தக் குழு!"

எனக்குப் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது!
நண்பர்களே! நான் உங்களிடம் மன்றாடிக் கேட்டுக்கொள்வதெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான்! நீங்களும் இம்மாதிரிமொழியாக்கத்தில் ஈடுபடுவதெல்லாம் இரண்டாம் பட்சம்! முதலில், தமிழ் கூறும் இணைய நல்லுகத்தால் வெறுத்துப் போயிருக்கும் எனக்குஆறுதலாய்ச் சில வார்த்தைகள்!...

:( யூனா

ஒரு துளை... ஓர் உலகம்!

2004-08-25T14:20:00.000+05:30

சின்னச் சின்ன வார்த்தைகள் கோத்த கவிதையாய்... மழை! முகத்தில் தெளித்தசாரலில் பூரிப்படையாமல்... வானிற்கும், பூமிக்கும் இடையே உள்ள வளிமண்டலம், மழைத்துளிகளால் துளைபட்டுப்போனதே என்ற கவலைதான்எனக்கு! இந்த மழையின் சலசலப்பில் "காற்றின் அலைவரிசை கேட்கிறதா?"...

ஆக, மழையின் கவிதை எனக்கு இரசிக்கும்படியாய் இல்லை!...

"இத்துடன் இன்றைய சேவை முடிகிறது" - கவிதையில் கடைசியாய் முற்றும்!...

கால் அயர கொஞ்சம் நடந்தேன்... அந்த தென்னை மரம்! விழுந்த மழைத்துளிகளில், சிலவற்றைச் சேகரித்து... குட்டியாய் ஒரு கவிதை - ஹைகூ!...

அட! வானத்தின் மழை, பல துளிகள்... பல வார்த்தைகள்... 'கவிதை' என்றால்...
விருட்ச மழை, சில துளிகள்... சில வார்த்தைகள்... 'ஹைகூ' தானே!!...

ம்...! என்றால், கவிதையில் இருந்துதான் ஹைகூ ...

என்னைப் போன்றவர்கள் வான் மழையில் நனைவதற்கு ஆசைப்படுவதேஇல்லை...! இந்த மரத்தில் உதிர்ந்து விழும் சில துளிகள்... சுகமே அலாதிதான்!

எனக்கு 'வைரமுத்து' வேண்டாம்... 'தண்ணீர் தேசம்'... ஜலதோஷம் பிடிக்கும்! 'இறையன்பு' போதும்... இதமாய் 'முகத்தில் தெளித்த சாரல்'... புத்துணர்ச்சி! (அப்பாடி! சேரல், பூபி, வீரு... எல்லாம் தூரமா இருக்கீங்க!)

சரி! மழை புராணத்தை விடுங்கள்!... கவிதையை ஒரு வானமாகக் கொள்வோம்... ஹைகூ ... இதோ!... இந்த மரத்தின் இலையினைப் போல் சிறியது...

வானம் எங்கே... இலை எங்கே!... ஆனால்... ஆனால்... அட!... இந்த மரத்தின்இலைகளையும்... அதற்கு அப்பால் தெரியும் வானத்தையும் பார்த்தால்...

"வானம், இலைகளினிடையே சிறைப்பட்டிருப்பது போல் தோன்றவில்லை?"...

சே! இதென்ன வெகுளிப்பேச்சு!... மேற்கோள் காட்டிய விதம் சரியில்லை!... இன்னும் கொஞ்சம் யோசி!

யோசித்தால்...

"எல்லைகள் இடப்பட்ட வானம்... எல்லைகள் இடப்பட்ட கவிதை... 'ஹைகூ'க்கள்"

ம்... இது நன்றாக இருக்கிறது!...

கவிதைக்கு எல்லையிட்டால் ஹைகூ... ஆயிற்று!

இவ்வளவு சொல்லிவிட்டு ஒரு ஹைகூ சொல்லாமல் போனால் எப்படி...

(சிலருக்கு ஏற்கனவே சொல்லியதுதான்...)

"வானத்தின் எல்லைகள்
நிர்மாணிக்கப்பட்டன
இலைகளினூடே"