தவம்...

ஒரு துளி...ஒரு வரி; மறு துளி...மறு வரி...
வானம் ஒவ்வொரு வரியையும் கவனமாக பூமித்தாளில் எழுதிக்கொண்டிருந்தது.
கணினித் திரையிலிருந்து கண்கள் விலகி கண்ணாடிச் சாளரத்தில் விழுந்தன.

வானத்தின் ஒவ்வொரு வரியும் கண்ணாடியில் பட்டுத்தெறித்தது.

ஒரு துளி...ஒரு வரி...ஒரு நொடி...

ஆனால் அந்த ஒரு நொடியில், சட்டென்று சூரிய ஒளியில் மின்னி மறையும் அதன்
வர்ணங்கள்...

ஒரு துளி...ஒரு வரி...ஒரு நொடி...ஒரு வானவில்...

பட்டுத்தெறிக்கும் சின்னச் சின்ன வானவில்கள்...மனத்திற்கு மகிழ்ச்சியளிப்பதாய்...!

ஒரு துளி(யின்) மகிழ்ச்சியாவது மற்றவர்க்கு நாம் கொடுக்கிறோமா?... தனது
சமூகத்தைத் தானே பரிகசிக்க ஒப்பவில்லை மனம். மனம், எண்ண ஓட்டத்தை
மாற்றும் பொருட்டு கவித்துவமாக சென்றது.

ஒரு துளி...ஒரு வரி...ஒரு வானவில்...

எங்கேயோ பா.கே.ப ஞாபகம். நெற்றியைச் சுருக்கி விரித்தேன்... கவிதையையும்!

"சகியே...
இமைப்பொழுதில்
எப்படித் தீட்டினாய் வானவில்லை
ஓ!
உன் இமைத்தூரிகையில் மழைத்துளி!.."

இது பூபேஷின் கவிதையல்...தொலைபேசி 'இணைப்பு' சிந்தனையைத் 'துண்டித்தது'...

----------------

"Hello!"

"Hello! Good Afternoon Sir!"

"ஹே நீதி! Good Afternoon!"

"Hello...! Is it Mr. Suresh?"

"அச்சோ! போதும் விளையாண்டது... நான் தான் பேசறேன்!"

"...! Sir, I'm calling from Standard Chartered Bank. Am I speaking to Mr.
Suresh?"

"...! y..es, Suresh here... what do you want?"

அடுத்த இரு நிமிடங்களில் அவள் பேசியது கடவுளுக்கே வெளிச்சம்.
உரையாடலுக்கு முற்றுப்புள்ளியாக வேறொரு வங்கியின் பெயரைக் கூறி, அதில்
ஏற்கனவே காப்பீட்டுத் திட்டத்தில் சேர்ந்துவிட்டதாகப் பொய் கூறினேன்.

"Anyway, thank you for your patience Sir! you can help us by referring some
of your friends Sir! Bye...!"

எதிர்முனையின் ஏமாற்றம் நன்றாகவே வெளிப்பட்டு அடங்கியது. அவளுக்கு
மட்டுமா என்ன? எனக்கும்தான். அதே குரல்! அந்தக் குரலைக் கேட்டு முழுமையாக
ஒரு வருடம் ஓடிவிட்டது! இருந்தும் என்னால் மறக்கமுடியவில்லை. எவ்வளவு
பரீட்சயமான குரல். அந்தக் குரல்தான் இன்று என்னை ஏமற்றிவிட்டது.

------------------

திடீரென்று அவளின் ஞாபகம்... மனத்தில் ஒரு நாடா மின்னலெனப் பின்
சுழன்று, முன் சுழன்றது.

கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டேன்!

'கூடாது; அவளை மறந்துவிடு; மழையை மறந்துவிடு' - அறுந்த நாடாவைப் போல்
மனம் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னது. திசை திருப்பும் விதமாகக் கணினியில்
ஆழ்ந்தேன்.

சேரலின் கவிதை திரையில்...

"தேவையே என்றாலும் சபிக்கப்படுகின்றது
குடை மறந்த நாளில்
பெய்யும் மழை!"

என்னையும் அறியாமல் மழையின் மீது கோபம் வந்தது. குடை இருந்தாலும்
இல்லாவிட்டாலும் மழை சபிக்கத்தான்படுகிறது... விரல்கள் நடுங்கின
விசைப்பலகையில்...

"தேவையே என்றாலும் சபிக்கப்படுகின்றது
மழை,
அவள் நினைவால்...!"

சிந்தனை ஒருமுகப் படுத்தப்பட்டுவிட்டது! இதயத்தில் நான் கட்டிவைத்த அணை
உடைக்கப்பட்டுவிட்டது. கணினியில் திறந்த 'சாளரங்களை' மூடிவிட்டு
எழுந்தேன்.

---------------------

மனதளவில் பாதித்த ஒரு குழந்தையின் உடலில் கிறுக்கி மகிழும் குரூரச்
சிறுவனைப் போல் நடந்துகொண்டது மழை. அதன் வரிகளைப் பொருட்படுத்தாமல்
முன்னே நடந்தேன், எண்ணங்கள் பின் செல்ல...

"ஹா...அச்சு!"

"மழை நேரத்துல icecream சாப்பிடாதனு எத்தனை முறை சொல்றது...இப்ப பாரு!"

அனிச்சையாய் எனது கரம் அவளின் தலைக்கு மேலே விரிந்தது...குடையாக!

"நானென்ன திருமால் அவதாரமா?" - க்ளுக்கென்று சிரித்தாள்.

"இல்லையா பின்ன! மேகம், மேகம் அதற்கிடையில் நாகம்" - புன்னகைத்தேன்.

"ம்...அப்படின்னா?"

நாகம் போல் குவிந்த கரத்தினால் அவள் கூந்தல் தொட்டு, பிறகு தலைக்கு நேரே
மேலிருக்கும் மேகத்தையும் காட்ட நினைத்தேன்... காட்டவில்லை!

"என்னவோபா! நானும் வைரமுத்துவ படிக்கிறேன்! ஆனா நீ சொல்றது மட்டும்
புரியவே மாட்டேங்கு...ஹச்சு!"

இம்முறை கைக்குட்டையை எடுத்து முகத்தைத் துடைத்தாள். கணப்பொழுதுதான்...
ஆனால் நாவின் நுனிக்கு வந்துவிட்டதே...

"கணப்பொழுது
நிலவு மறைக்கும்
மேகம்" - என்பதற்கு பதிலாக ஒரு புன்னகையை மட்டும் உதிர்த்தேன்.

ஒருவேளை சொல்லியிருந்தால், 'ம்..? தயவுசெஞ்சு புரியற மாதிரி சொல்லு...
இல்லேனா ஆள விடு' - என்று அவள் கண்கள் குறுகுறுக்கும். அதனால்...

விட்டுவிட்டேன்! எனது கவிதைகள் யாருக்குதான் புரிந்திருக்கின்றன,
உனக்குப் புரிவதற்கு?

----------------------

உரசிச் சென்ற வாகனத்தால் மறுபடியும் நிகழ்காலம்!

'போதும் நிறுத்து! உனது கவிதை சகிக்கவில்லை' - தெப்பமாக என்னை நனைத்த
வானத்தைத் திட்டினேன்

...வாயிலும் சில வரிகள்...!

----------------------

"Suresh! எனக்கு bore அடிக்குது! ஏதாவது interesting-ஆ சொல்லேன்!"

"வேணாம்ப்பா! நான் ஏதாவது சொன்னா, நீ புரியாதும்ப... இந்த ஆட்டைக்கு நான் வரல!"

"ப்ளீஸ்! ப்ளீஸ்! ப்ளீஸ்! இனிமே அப்படி சொல்லமாட்டேன்... புரியாட்டியும்
கூட" - கண்சிமிட்டினாள்.

"கவிதையும் ஒரு தவம்! சீர் குலைந்த தவமும் சீர் கலைந்த கவிதையும்
மதிப்பற்றதாகிவிடுகிறது" - அவளை உன்னிப்பாய்க் கவனித்தேன்.

"கண்டிப்பா Suresh!..."

"ஆனால் வேடிக்கையை பாரேன்...! இவற்றினூடே ஒரு பெண் புகுந்தால் தவம்
'கெட்டும்' கவிதை 'மேன்மையும்' அடைகின்றது".

அவளின் அகலக் கண்கள் அழகாய் விரிந்தன. கொஞ்சம் சுருதி கூட்டிக் கூறினேன்:

"அதனால நான் இப்ப தவம் செய்யப்போறேன்"

நினைத்தபடியே அவள் அமைதியானாள், அவள் இடையில் புகுந்து எனது 'கவிதை'
மேன்மையடைய வேண்டும் என்று நான் நினைத்த போதும்!...

"தண்டவாளத்தில்
தலைசாய்ந்து கிடக்கும்
ஒற்றைப் பூ
நான்.

நீ
நடந்து வருகிறாயா?
இரயிலில் வருகிறாயா?"

"வாவ்! Great. ரொம்ப நல்லா இருக்குது" - அவளின் ஒவ்வொரு அசைவும்
மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தியது. "

Author?"-என்றாள்.

"பழனிபாரதி!"

"ஓ! இந்தக் 'காதலுக்கு மரியாதை'! அட, பரவாயில்லையே! சினிமாப் பாட்ட விட
கவிதை நல்லாவே எழுதறாறே!"

அவளின் பாராட்டுக்களுக்கு நான் அவகாசம் கொடுத்தேன்.

மறுபடியும் அமைதி...இம்முறை இன்னும் கூடுதலாக! 'அடிப் பெண்ணே! இன்னும்
புரியவில்லையா உனக்கு, நான் சொன்ன தவத்தின் பொருள்?... என்னைச் சீண்டு,
தொந்தரவு செய்... கவிதையினூடே புகுந்து கொள்!...பழனிபாரதியை மிஞ்சிக்
காட்டுகிறேன்'.

அமைதி! அமைதி!

எனக்குக் கவிதை வரவில்லை. இருந்தாலும் அவளை ஏமாற்ற மனமில்லை.
கணப்பொழுதில் அந்தக் கவிதை ஞாபகம் வந்தது...

"கணப்பொழுது
நிலவு மறைக்கும்
மேகம்"

பரீட்சயமானவளாகத் தெரிந்தாலும் மிகவும் யோசித்தவளாய்த் தெரிந்தாள்...மிகவும்.

"கைக்குட்டை!" - 'உனது' என்று சொல்ல வந்த நாவைக் கடித்து, "அவளின்
கைக்குட்டை!" என்றேன்.

"அய்யோ! பின்னிட்டான் போ...என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல...எப்படிப்பா
இவங்களுக்கெல்லாம் 'காதல்' கவிதை கொட்டுது..."

எச்சிலை விழுங்கினேன். அவள் பேசிக் கொண்டே போனாள்.

"இவங்கல்லாம் கவிதை எழுதுறதுக்குன்னே காதலிப்பாங்களா, என்ன? நமக்கெல்லாம்
நாள் பூரா யோசிச்சா கூட தேறமாட்டேங்குது...! பழனிபாரதி, the great!"

"அவர் இல்ல..." - இழுத்தேன்.

எனது இமைகள் அசையவில்லை.

"ஓ! அவர் இல்லையா! அப்போ வேற யாரு?"

மறுபடியும் ஒரு எச்சில் விழுங்கல்.

நிலவைப் பார்த்தே கூறினேன் - "அறிவு மதி!"

"அட, நம்ம அறிவுமதியா! 'நட்புக்காலம்' அறிவுமதி! excellent, அவரு
Friendship பத்திதான் நல்லா எழுதுவாருன்னா Love-லயும் புகுந்து
விளையாடுறாறே!"

----------------------

இன்னும் எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது அவள் குரல். எப்படி மறக்க முடியும்
அவளை. அந்தக் கபடமறியா உள்ளத்தை. முழுமையாக ஒரு வருடம். எப்படி
இருக்கிறாளோ?

பாதங்களை யாரோ கட்டி வைத்திருப்பது போன்றொரு நினைவு! நடக்கவே கடினமாக
இருந்தது...மனத்தின் புலம்பலும் கடினமாக...

அவளை நான் பார்க்காமலும் பேசாமலும் இருப்பதற்கான காரணம் ஒன்றே
ஒன்றாகத்தான் இருந்தது...'எனது தவத்தை அவள் புரிந்து கொள்வது கடினம்!'

இப்படியே சமாதானம் சொல்லி நாட்களைக் கடத்தியாயிற்று...ஆனால் இன்று
முடியவில்லை...கண்டிப்பாக முடியவில்லை.

கேட்டே தீரவேண்டும்... நான் ஒன்றும் அவளைத் துன்புறுத்தப்
போவதில்லை...கவிதை சொல்லி குழப்பப் போவதில்லை!

இன்று கேட்டே தீரவேண்டும்...!

அந்தக் கடையினுள் நுழைந்தேன்.

மழையின் உக்கிரம் கடையின் அமைதியில் தெரிந்தது. அந்தக் கண்ணாடிக்
கூண்டினுள் சென்றேன்.

எண்?...

---------------------

"ம்... ரெண்டு மாசம் Project-ஆ. ஆக, என்னோட இம்சையிலிருந்து
தப்பிச்சுட்ட...!" - ஆழத்தில் வேதனை இருந்தாலும் மேலோட்டமாய்ப்
புன்னகைத்தேன்.

"யாரப்படி சொன்னது... அப்படிச் சொல்லி நீ எங்கிட்ட இருந்து
தப்பிக்கலாம்னு பாக்குறியா...இப்பயே என்னோட torture-அ ஆரம்பிக்கிறேன்?"
என்றபடியே எனது உள்ளங்கையில் கிறுக்கினாள்..

-1
T

"T power -1? அப்படின்னா?"

"அறிவுஜீவீ! அதையும் தான் கண்டுபிடியேன் பார்க்கலாம்! ஆனா ஒன்னு... இத
solve பண்ணினாலும் என்கிட்ட நீ மாட்டிக்குவ!" - சொல்லிவிட்டுச் சென்றாள்.

விடுதி மெத்தையில் இருந்து மூன்றடி எழும்பி குதித்தேன்... உடல் முழுவதும்
ஒரு பரவசம்! பல்துலக்கிவிட்டு ஓடினேன், அவ்விடம் நோக்கி...

----------------------

வெளியே இன்னும் மழை ஓய்ந்தபாடில்லை. கூண்டிற்கப்பால் ஒருவன் என்னை
முறைத்தான். கால்கள் கடுத்திருக்க வேண்டும்.

நான் பார்வையைச் சற்று விலக்கி, நிதானமாய்ச் சிந்தித்தேன். 'போதும் உனது
பகற் கனவு! அவளிடம் பேசிவிடு! சாந்தமடைவாய்!'

விரல்கள் நடுங்க, எண்களை அழுத்தினேன்.

......

"ஹலோ!"

"ஹலோ! நான்..."

"டே Suresh! நீயா? Stupid, Idiot..."

காதினில் தேன், அவள், 'பூ'!

ஒரு வார்த்தை பேசினேனா? தெரியாது. ஆனால் எவ்வளவு ஆனந்தம், என் மனதில்!

தேன்...இதயம் நிரம்பியது?? இல்லை...கண்டிப்பாய் இல்லை! தாகம், ஏக்கம்,
இன்னும்...இன்னும் தேன்!

"டொக்" - என்ற சப்தம் கேட்ட பொழுது சரியாய் அரை மணிநேரம் ஆகியிருந்தது.

இவ்வளவு நேரம் என்னைத் திட்டினாளா? தெரியவில்லை. நான் ஏதாவது பேசினேனா?
தெரியவில்லை. அவள் அழுதாளா? தெரியவில்லை.

எனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான்!

'தவம்' - என் தவம் மேன்மை அடைந்தது!

எண்ணங்கள் ஒருமுகமாய் அவள் முகம் நோக்கி. அமைதி, ஆனந்தம், பேரானந்தம்...
வேறென்ன வேண்டும் எனக்கு?

இதய பாரம் குறைந்தது. நிதானம் பிரதானமாகியது. மெல்ல வீடு நோக்கி நடந்தேன்.

சாரல்..தூறல்..துளிகள், என மழையும் அமைதியை நோக்கி...

கண்களைப் பறிக்கும் விதமாய் மாலைச் சூரியன் எட்டிப் பார்ப்பது போலத்
தோன்றியது. கண்களுக்கு நிழலாய்க் கரம் குவித்து சூரியக் கிரணங்களை
இரசித்தேன்.

சட்டென நினைவுக்கு வந்து தலைக்கு மேலே பார்த்தேன்... ஒரு கரிய மேகம்
அமைதியாகச் சென்றது.

இம்முறை நாகமும், ஒரு மேகமும் மட்டுமே...

எனக்கு பின்புறமாய் சென்று கொண்டிருந்த அந்த மேகத்தின் வேகத்தையொத்து
நானும் திரும்பிப் பார்த்தேன்.

வானம், மேகம், மழை, காற்று - அமைதியாக...! ஒரு கணம் சுற்றும் முற்றும்
பார்த்தேன்... நான் நடந்து வந்த காலடிச் சுவடுகளும் கூட
அமை..சுவடுகள்...சுவடுகள்...

"துளிகளும்
வரிகளும்
தெறித்து விழுகின்றன...

நீ
விட்டுச் சென்ற
சின்னச் சின்ன
மழைநீர்த் தொட்டிகள்
நோக்கி..."

தவம், சீராக...!

மகாபாரதம் தொடர்கிறது...

"நீங்கள் மெகா சீரியல் பார்ப்பீங்களா?"

இந்தக் கேள்வியை குபாரவி கேட்டவுடன், திரு. ராஜா தலைமையில் நாங்கள் நடத்திய பட்டிமன்றம்தான் கண்முன் விரிந்தது. "இன்றைய இளைஞரின் வெளிநாட்டு மோகம் - சரியா? தவறா?" என்ற தலைப்பில், 'சரியே!' என்று பேசிய எனது நண்பன் மெகா சீரியல்களைப் பற்றிக் கூறும்போது, "தினமும் எங்கள் வீட்டில் 'ரொட்டி ஒலி' கேட்கிறதோ? இல்லையோ?... 'மெட்டி ஒலி' கேட்கிறது!" எனச் சொன்னான்.

எனக்கும் மெகா சீரியல் என்றால் எட்டிக்காய்! பெரும்பாலும் குழந்தைகள், பெரியோர்களுக்கே புத்திமதி சொல்லும் அளவுக்கு மெகா சீரியல்கள் பெரியோர்களை அடிமைப்படுத்துகிறது என்பது என் எண்ணம்!

"அந்தத் தப்பை நான் செய்யமாட்டேன்!"-என்றேன் நான்.

"என்ன இப்படிச் சொல்லிட்டீங்க! சரி, உங்களுக்கு ஒரு கேள்வி! முதன்முதலில் மெகா சீரியல் ஒளிபரப்பியத் தொலைக்காட்சி என்னவோ?"

சிறிது நேர யோசனைக்குப் பிறகு,"டெல்லி தூர்தர்ஷன்!" என்றேன்.

"சரி! முதல் மெகா சீரியல்?"

"எனக்குத் தெரிந்து, 'சாந்தி'யும், 'விழுதுகளும்' தான் ஞாபகத்திற்கு வருகின்றன!"- மந்த்ராபேடியை நினைத்துக் கொண்டே கூறினேன்.

"ம்ஹூம்! இன்னும் முன்னாடிப் போங்க!"-குபாரவி.

தலையைச் சாய்த்து உதட்டைப் பிதுக்கினேன்.

"என்ன யூனா! இதுகூடவா தெரியல! 'மகாபாரதம்'தான் முதல் மெகா சீரியல்!" என்றான்.

அட! ஆமாம்! மகாபாரதம் எவ்வளவு வாரங்கள் ஓடின! என்றால், அதுதானே...
இல்லையில்லை. "டே! மெகாசீரியலுக்குன்னு சில வரைமுறைகள் இருக்கே! முக்கியமா பெண்களை அழவைக்கணுமே!"- நான்.

"அச்சோ! பெண்களென்ன? ஆண்களையும் சேர்த்துக் கண்ணீரும் கம்பலையுமாய் பக்தியுடன் அழ வைத்த மெகா சீரியல் ஆயிற்றே மகாபாரதம்!"-மடக்கினான் அவன்.

ஆக, மகாபாரதம் ஒரு 'மெகாபாரதம்'! அப்புறம், என்பதுபோல் அவனைப் பார்த்தேன்!

"ஓ.கே! இராமயணக் காலத்திலும் மகாபாரதக் காலத்திலும் வாழ்ந்த இரண்டு கதாபாத்திரங்கள் கூறுங்கள் பார்ப்போம்!"

ஒன்று அனுமன் என்பது எனக்குத் தெரியும்! இராமரும், கிருஷ்ணனும் திருமாலின் அவதாரங்கள்! ஆனால், வெவ்வேறு கதாபாத்திரங்கள்!

"ஒருவர் அனுமன்! இன்னொருத்தர் யாரு?"- எதிர்க்கேள்வி கேட்டேன்.

குபாரவி புன்னகைத்தபடி, "முதல்ல அனுமன் எப்படின்னு சொல்லுங்க ?" என்றான்.

அவனுக்குப் பின்வருமாறு நான் சிறுவர்மலரில் படித்த பாரதக் கதையைக் கூறினேன்.

********

பதின்மூன்று வருடங்கள் வனவாசம் செய்ய வேண்டுமென்று கௌரவர்கள் பாண்டவர்களைப் பணித்தார்கள். அவ்வாறே ஒப்புக்கொண்டு பாண்டவர்களும் அரண்ய வாசம் மேற்கொண்டார்கள்.

ஒருநாள் காற்றிலே தவழ்ந்து வந்துத் தன்முன் வீழ்ந்த 'பாரி ஜாத' மலரைத் திரௌபதி
கையிலெடுத்தாள். அந்த மலரின் சௌந்தர்யமும் மணமும் அவளை மயக்கின. உடனிருந்த பீமனிடம் திரௌபதி சொன்னாள்: "இந்த மலரின் மகிமை என்னை மயக்கியது! நான் இதை அன்புடனே தரும புத்திரனுக்குக் கொடுப்பேன்! நீ இந்த மலர்களை எனக்கு இன்னும் பறித்துக்
கொடுப்பாய்!". சொல்லிய வண்ணம் தருமனைத் தேடிக் காதலுடன் சென்றாள்.

பீமனும், திரௌபதியிடம் பிரதிக்ஞை செய்தபடி மலர் வந்த திக்கில் நடக்கலானான். அந்தப்பாதை இரு மருங்கே செழித்து வளர்ந்த ஒரு வாழைத் தோப்பினூடே சென்றது. அந்தப் பாதையின் குறுக்கே ஒரு கிழக்குரங்கு படுத்துக் கிடந்தது. பலசாலியான் பீமன் அதனை மிரட்டிப் பார்த்தான்.

முடிவிலே குரங்கு' "ஐயா! உன்னைப் பார்த்தால் தருமவானாகத் தெரிகிறது! நீர் வயோதிகனான என்னை நிந்தனை செய்யலாமா? என்னால் எழுந்து நடக்கக்கூடச் சக்தியில்லை! ஆதலால், பாதையில் கிடக்கும் என் வாலை அப்பால் நகர்த்திவிட்டு, உமது மார்க்கம் செல்லும்!" என்றது.

வாயு புத்திரனான பீமன் ஒரு கையால் குரங்கினது வாலை நகர்த்தப் பார்த்தான்! வால் அசைந்து கொடுக்கவில்லை. பீமன் வியந்து இரு கைகளாலும் தனது முழுப்பலத்தையும் பிரயோகித்துப் பார்த்தான். ம்ஹூம்! பிறகே முன்னிருப்பது தேவரிஷி என்று எண்ணிக் கைகூப்பினான்.

அந்தக் குரங்கே அனுமன்!

அனுமன் பிறகு தனது வாமன வடிவத்தைக் காட்டி தன் சகோதரனான பீமனைத் தழுவி வரம் கொடுத்தான் என்பது புராணம்!

*****************

குபாரவி, "மிகச்சரி! ஆனால் இந்தச் சம்பவம் மட்டுமன்று! மகாபாரத காலத்தில் அனுமன் இருந்தார் என்பதற்கு இன்னுமொரு சம்பவமும் இருக்கிறது! கேளுங்கள்!" என்று பின்வரும் கதையைக் கூறினான்.

****************

தனது குருகுலத்தில் சிஷ்யர்களுக்கு இராமனின் மகிமையை விளக்க, குருவான வியாசர் இராமாயணக் கதையைக் கூறலானார். இராமனின் பக்தனான அனுமனும் இராமர் மகிமையை கேட்டு இன்புறும் பொருட்டு, ஒரு சிஷ்யனாக அவதரித்துக் கொண்டு கதையைக் கேட்டான். இவ்வாறு, ஒவ்வொரு நாளும் இராமாயணம் வியாச முனிவாரால் சொல்லப்பட்டது.

அப்படியே, ஒரு நாள் அனுமன் அசோகவனத்தில் சீதையைக் கண்ட காட்சியை விவரித்தார் வியாசர். "அனுமன் தன் வாமன வடிவத்தைச் சுருக்கி ஒரு வானரமாய் அசோகவனத்திற்குள் புகுந்தான். அங்கே சீதை விருட்ச நிழலொன்றில் தலைவிரி கோலமாய் இருந்தாள். அனுமன்
அசோகவனத்தைச் சுற்றி நோட்டமிட்டான். அங்கே அழகியத் தாமரைத் தடாகமொன்று இருந்தது. அதனுள் மலர்ந்த வெள்ளைத் தாமரைகள் மிதந்தன."

பரவசமாய் கேட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு சீடன் வியாசரின் கடைசி வரியால் துணுக்குற்று ஐயத்துடன் எழுந்தான். குருவை வணங்கி,"குருவே! எனது ஐயத்தைத் தாங்கள் தீர்க்க வேண்டும்! நான் இராமாயணக் கதையைப் பலமுறைக் கேட்டிருக்கிறேன்! எனக்குத் தெரிந்த வரையில் அசோகவனத் தாமரைத் தடாகத்தில் செவ்விய (சிவந்த) மலர்களே பூத்திருந்ததாகத் தோன்றுகிறது!" என்றான்.

சந்தேகம் கேட்பது சாட்சாத் அனுமன்தானெனத் தன் ஞானக் கண்ணால் உணர்ந்த வியாசர் முறுவலித்தபடி, "சீடனே! நீரே அனுமன் என்றணர்ந்தேன்! நீரே கதையின் நாயகன் ஆயினும், உமக்கும் சொல்வேன்! நீர் பார்த்தது வெள்ளைத் தாமரை மலர்களை!" என்றார்.

மேலும் ஆச்சர்யம் அடைந்தவனாக அனுமன் தோன்றினான். என்னடா இது? நானே அனுமன்! நானே கூறுகிறேன், நான் பார்த்தது சிவந்த மலர்கள் என்று! வியாசர் அதனையும் மறுக்கிறாரே என்று நினைத்தான்.

வியாசர் அனுமனின் தயக்கம் குறித்து, அன்புடன் பின்வருமாறு கூறினார்: "அனுமனே! நீ அசோகவனம் சென்றதும் உண்மை! அங்கே தடாகத்தில் தாமரை மலர்களைக் கண்டதும் உண்மை! ஆனால், இராமனின் பதிவிரதையான சீதாதேவி தலைவிரி கோலமாய் இருந்தது கண்டு உன் கண்கள் சிவந்திருந்தன! சிவந்த கண்களினூடே வெண்தாமரைகள், செந்தாமரைகளாகத் தெரிந்தன!" என்று தெளிவுபடுத்தினார்.

மகாபாரதத்தில் வரும் இந்தச் சம்பவத்தின் உட்பொருள்: "ஒருவன் கோபப்படும் பொழுது, அவன் சுற்றத்தைக் கூட, சரிவரத் தெரிந்துகொள்ள முடியாது! ஏனெனில், ஆத்திரம் அவனது புலனறிவை மறைத்துவிடும்!"-இவ்வாறு குபாரவி கூறி முடிக்க, எனக்கும் மனத்திலே சொல்ல முடியாத ஒரு இன்பம் பெருகிற்று!

அந்தக் காலத்தில் எவ்வளவு அழகாக நீதியினைக் கதைகளின் மூலம் மக்களுக்கு உணர்த்தி இருக்கிறார்கள்! மகாபாரதத்தை, 'தரும சாஸ்திரம்' என்று கூறுவது எவ்வளவு பொருத்தம்!

குபாரவியின் முதுகினைத் தட்டிக் கொடுத்து, "டே! ரொம்பவே நல்ல கதை! சரி, இராமயணக் காலத்திலும் மகாபாரதக் காலத்திலும் வாழ்ந்த இரண்டாமவர் யார்?"- ஆர்வத்துடன் கேட்டேன்.

"ம்! என்ன யூனா! இதுகூட இன்னும் உங்களுக்குத் தெரியலையா?" என்று பீடிகையுடன் சிரித்தான் குபாரவி.

உங்களுக்காவது ஏதாவது விளங்கியதா?

இதுதான் மகாபாரதக் கதை...

மகாபாரதம்! மகா..பாரதம்! மகா....பாரதம்! தொடர்ந்து வந்த சங்கின் ஒலியில் கூட நான் எழுந்திருக்கவில்லை போலும்! ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் தூர்தர்ஷன் இப்படி அனைவரையும் பக்தியும் பரவசமுமாகத் தொலைக்காட்சியின் முன் அமரவைத்த காலம் அது! ஒன்பது மணி வரைத் தூங்கும் பையனைக் கண்டிக்காத பெற்றோர் எனக்கு! அப்பா என்னை எழுப்ப வந்தால், அம்மா முறைப்பாள் - "ராத்திரி பூரா படிச்சுட்டு உறங்குறான் பிள்ளை! கொஞ்ச நேரம் தூங்கவிடுங்களேன்!"

தலையணைக்கு அடியில் இரவு முழுக்கக் கண்விழித்துப் படித்த கல்கண்டு, முத்தாரம், பாக்யா இத்யாதிகள்! அம்மாவின் அனுசரணையான தாலாட்டில்?!! இன்னும் சுகமாய்ப் போர்த்திக் கொண்டு தூங்குவேன்!

இந்த நீண்ட தூக்கதால் எதனை இழந்தேனோ இல்லையோ! இராமாயணத்தையும் மகாபாரதத்தையும் இழந்தே விட்டேன்!

அப்போதெல்லாம் இது பெரிதாகத் தோன்றவில்லை! ஆனால், கல்லூரியில் எனது நண்பன் 'குபாரவி', மகாபாரதம் சொல்ல ஆரம்பித்த பொழுதுதான், "ஆகா! அன்றே பார்க்காமல் விட்டேனே!" என்று தோன்றியது.

******

ஒரு கதை சொல்லும் பொழுது, "ஒரு ஊர்ல!" என்று ஆரம்பித்துப் பக்கத்திலிருப்பவர்கள் "ம்!", "ம்!" கொட்டிக் கேட்பதெல்லாம் அந்தக்காலம்.

இந்த யுக்தி தற்போதுள்ள குழந்தைகளுக்குக் கதை சொல்ல வேண்டுமானால் உதவலாம்.("போங்கத் தாத்தா! நீங்க ஒரே BORE!" என்று குழந்தைகளும் இந்த யுக்திக்கு 'டாட்டா' சொல்லிவிட்டதாகக் கேள்வி!)

ஆனால் அதே கதையை கல்லூரி நண்பர்களுக்குச் சொல்லும்போது வழக்கம் போல "ஒரு ஊர்ல!" என்று ஆரம்பித்துதான் பாருங்களேன்! நேரம் ஆக ஆக, "ம்!" என்ற ஒலி குறைந்து கொண்டே போகும்! பிறகு ஒரு நேரத்தில் நீங்கள் மட்டும் தனியாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பீர்கள்! உங்கள் நண்பர்களிடம் இருந்து "வெறும் காத்து தாங்க வரும்!"

அப்படியொரு சொப்பனலோகத் தூக்கத்தில் இருப்பார்கள்!

"நீ தூங்கு நான் கதை சொல்றேன்!" எனப் பெரியவர்கள் குழந்தைகளிடம் ஆரம்பித்தால் எனக்குச் சிரிப்புதான் வரும். ஏனென்றால் முடிவில் தூங்கப் போகிறவர் கதை சொல்பவர்தான்! கதை கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் குழந்தையின் "ம்!" சுருதி கடைசிவரைக் குறையாது. அவ்வளவு ஆர்வம், மழலை உள்ளங்களுக்கு!

ஒருவேளை இப்படியும் எனக்கொரு நினைப்பு உண்டு! பெரியவர்கள் தாங்கள் நிம்மதியாகத் தூங்கத்தான் குழந்தைகளுக்குக் கதை சொல்கிறார்களோ? என்று! இந்தச் சந்தேகத்திற்குப் பெரியவர்கள் தயவு செய்து தீர்வு சொல்ல வேண்டும்!

ஆக, "ஒரு ஊர்ல!" கண்டிப்பாய்க் கல்லூரிக்கு ஒத்துவராது! சரி, அப்படியென்றால் வேறு எப்படித்தான் கதை சொல்லுவதாம்?

************

எனது கல்லூரி அறையில் சிவகாமியின் சபதம், பொன்னியின் செல்வன், மூங்கில் கோட்டை எனப் பல புத்தகங்கள் நண்பர்களின் கண்களைப் பறிக்கும்! ஆனால் ஏதோ ஒரு விசை அவர்களைத் தடுக்கும்.

ஒன்று, அவர்கள் ஆங்கில வழியிலேயே வந்திருப்பார்கள். இல்லையெனில், தமிழ் வாசிப்பது கடிமான வேலை என்று நினைப்பவர்களாக இருக்கும்!

இருந்தாலும், அவர்களின் ஆர்வம் இப்படித்தான் வெளிப்படும் - "டே! சிவகாமியின் சபதம் நல்ல புத்தகம்னு சொல்லுவியே! அதோட கதையைச் சொல்லு!"

நானும் முறுவலித்தபடி இரவு ஒன்பது மணிக்கு மேல் வரச்சொல்லுவேன். எனக்குத் தெரியும்! சிவகாமியின் சபதம் அவ்வளவு எளிதாய்ச் சொல்லி முடிகிற கதை இல்லை என்று! அதுவும் என் நாவில் இருந்து வெளிப்பட்டால் பல நாட்கள் சிவகாமி மனதில் தங்கிவிடுவாள்!(மாமல்லர் கோபித்துக்கொள்ளப் போகிறார்!)

இப்பொழுது இரவு கதை கேட்க நண்பர்கள் தலையணைகளோடு?!! தயாராய் வந்துவிட்டார்கள்! கதையை எப்படி ஆரம்பிப்பது?

வந்த நண்பர்கள் அனைவரும் ஆளுக்கொரு மூலையில், தலையணையை மடியில் வைத்துக்கொண்டு "ம்! சொல்லுடா!" என்றார்கள்.


"நான் சொல்வது கிடக்கட்டும்! முதலில் உங்களுக்கெல்லாம் ஒரு கேள்வி! யாரிந்தச் சிவகாமி?" என்றேன் நான். அறையில் நிசப்தம்.

சில மணித்துளிகள் கழித்து, "சரி! பல்லவர்கள் பற்றி உங்களுக்கு என்ன தெரியும்?"

சட்டென்று பதில் வந்தது. "மகேந்திர வர்மா, நரசிம்ம வர்மா!..."- நண்பன் இன்னும் யோசித்தான்.

"ரொம்பச் சரி! நீ எப்போ இதப் படிச்சன்னு ஞாபகம் இருக்கா?" - நான்.

"Probably in seventh or eighth standard!". அவன் சொன்னதை அனைவரும் ஆமோதித்தார்கள்.

"இன்னும் கொஞ்சம் யோசி! எட்டாவதில், நமது வரலாற்று நூலில் அவர்களை ஒரு பத்தியில் அடக்கிவிடுவார்கள்! ஆனால் அந்த ஒரு பத்தியில் அவர்களின் பட்டப்பெயர்கள், வாழ்ந்த இடம்..." நான் முடிக்கவில்லை.


இன்னொரு நண்பன் இடையில் புகுந்தான் - "ஆங்! They ruled Kanchipuram! அப்புறம் அவங்க ரெண்டு பேர்ல யாருக்கோ 'வதபி கொண்டான்'னு பட்டப்பேர்!"

"டே! அது வதபி இல்ல 'வாதாபி'! Chalukya's capital city!"- இன்னொரு நண்பன் திருத்தினான்.

"நீங்கள் சொன்னதெல்லாம் சரி! அந்த ஒரு பத்தியில் அடங்கிய பல்லவர்கள்தான் ஒரு புத்தகமாய் வெளிப்பட்டு இருக்கிறார்கள்! சிவகாமி வேறு யாருமன்று! நரசிம்மரோட 'லவ்'...!"

இந்த இடத்தில் 'லவ்' என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்! கல்லூரிப் பையன்களுக்கு 'லவ்' என்ற வார்த்தையைச் சொன்னாலே உற்சாகம் தானாக வந்துவிடும்!

இதோ, மந்திரத்தால் கட்டுண்டவர்கள் போல அனைவரும் மடியிலிருந்த தலையணையை ஓரமாய் வைத்துவிட்டு என்னருகே வந்தார்கள். ஒருவன் மட்டும் காதில் ரகசியமாய் "காதல் கதையா?" என்று கிசுகிசுத்தான்.

"மனிதர் உணர்ந்துகொள்ள இது மனிதக் காதல் அல்ல! அதையும் தாண்டி..." சொல்லிக்கொண்டே போனேன்.

இடையிடையே வரலாற்றிலும், புவியியலிலும் சரமாரியாகக் கேள்விகள் கேட்டேன்.

அஜந்தா, எல்லோரா எங்க இருக்கு?

சளுக்கியர்கள் இந்தியாவில் எந்தப் பகுதியை ஆண்டார்கள்?

ஹர்ஷர் - பாஹியன் ஞாபகம் இருக்கா?

ஒவ்வொருவரும் ஆர்வத்துடன் பதில் சொன்னார்கள்.

எனக்குக் களைப்பு என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்! மணி நான்கு! புலிகேசி சிவகாமியாய்ச் சிறைப்பிடிக்குமிடத்தில் நிறுத்தினேன். "நாளைக்குப் பார்க்கலாமே!"

"ஹே! நாளன்னிக்கு எனக்கு லேப்! அதனால நாளைக்கு வேண்டாம்! நாளை மறுநாள், ப்ளீஸ்!" ஒரு நண்பன் கெஞ்சினான்.

எல்லோரும் கூடிப் பேசிய பிறகு, "நாளை மறுநாள்!" எனச் சொல்லிச் சென்றார்கள்.

"கேட்பவர்களுக்குத் தெரிந்த ஞானத்தைக் கொண்டு கேள்வியும் பதிலுமாகக் கதை சொல்லும் யுக்தியினைப் பின்பற்றுவது அவசியம் - முக்கியமாய் கல்லூரி மாணவர்களுக்கு!"


நண்பர்கள் சிவகாமியின் சபதத்துடன் விடவில்லை! பொன்னியின் செல்வனையும் சொல்லக் கேட்டுக் கொண்டார்கள்! அது மட்டுமன்றி, வாரந்தோறும் செவ்வாய்க் கிழமை மாலை 6:30க்குத் திருச்சி வானொலியில் ஒலிபரப்பபடும் சிவகாமியின் சபதத்தையும் ஆர்வத்துடன் கேட்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

என்னடா இவன்? மகாபாரதத்தில் ஆரம்பித்து சிவகாமியின் சபதத்தில் முடித்துவிட்டானே என்று நீங்கள் கேட்பது புரிகின்றது!

"நீங்கள் மெகா சீரியல் பார்ப்பீங்களா?" என்று என்னிடம் கேட்டு, கற்றுக் கொடுத்தவனிடமே வித்தையைக் காட்டி, 'குபாரவி' மகாபாரதக் கதை சொன்னதை நாளை சொல்கிறேனே!